Gedichten

 Startpagina Vorige

Een stem in de woestijn

De wereld kantelt op zijn dwaze kop;
er is geen rechte kant mer aan te krijgen.
De mensheid raakt steeds dieper in het slop
omdat 't verstand gedoemd is om te zwijgen.

We spreken nog niet eens van het geloof
dat weggelachten wordt door d"emocraten
die voor de mysteries stekeblind en doof
alleen van brood en spelen kunnen pragen;

die anderzijds ons naar de ogenzien
en hengelen naar onze voorkeurstemen,
die uit hun nek beloven wat nadien
alleen maar dient om diepgang af te remmen.

Want 't dobberen op de luchthartigheid
waarmee ons macht, bezit en seks als waren
van speelgoedwinkels worden aangereikt,
is nu de koers die 't nieuw beleid wil varen.

't Wordt moeilijk om nog christenmens te zijn:
om uit de diepte van ons hart te leven;
't wordt lastig om een stem in die woestijn
te laten klinken, en meer moed te geven.

(Hugo)

Het heilige Paterke stierf op 1 januari 1905
Pater Valentinus Paquay werd op 9 november 2003 te Rome door paus Johannes-Paulus II zalig verklaart.

Naar aanleiding van die zaligverklaring schreef br. Hugo volgende tekst:

Hoe vaak hebt gij mete mildheid en geduld
in 't donker van uw biechtstoel stil geluisterd
naar 't haperend verhaal van zondeschuld
die iemands hart bezwaard had en verduisterd?
Hoe vaak hebt gij, van vredig licht vervuld,
dan een bevrijdend woord teruggefluisterd?

Hoe waar was voor u Jezus' biddend woord:
"verzoening moet ook worden doorgegeven".
Als God ons bidden telkens weer aanhoort
en nieuwe kansen biedt in 't zoekend leven,
weer opricht wie gekwetst is en verstoord...
Zo'n kans moeten wij elkander geven.

Uw hart ging uit naar 't h emels vaderland,
waar niets dan liefde is, en licht en vrede
Uw zoengebaar, de zegen van uw hand,
richt naar de hemel onze blik en schrede.
Uw woord van troost kwam van die overkant
en bracht een verre afglans daarvan mede.

Gezel in vreugde, vriend in mijn verdriet,
laat, heilig paterke, mij toch verhopen
dat ik, door God en u geheeld om  niet,
niet n gekwetste mens voorbij laat lopen
die geen erbarmen in mijn ogen ziet.
Zet, heilig paterke, mijn hart wijd open.

(Hugo)

 

Gedicht voor Pater Pio

Verbazingwekkend was zijn levensloop,
  vol vreemde en onmogelijke dingen;
   die haalden 't beeld van Pio overhoop
   en dreigden 't heilig leven te verdringen
   en 't rijk van fabel en van horoscoop,
   wijl men van hem een ander lied kan zingen.

   Die wond're man in wereldvreemd habijt
   van arme minderbroeders kapucijnen...:
   gebed en lijden en gehoorzaamheid
   en mededogen zijn de vaste lijnen
   van 't dienstbaar leven dat hij heeft geleid
   tot nut van zowel groten als van kleinen.

Zijn voedsel, hartslag en zijn levenslucht
vond hij vanaf zijn jeugd in 't schouwend bidden.
Vereend met God tot aan zijn laatste zucht
was hij van Hem een echo in ons midden.
Neemt mijn geprevel nooit zo'n hoge vlucht,
op zijn verzoek blijf ik met and'ren bidden.

De maat van Jezus' lijden trof hem zeer:
hij voelde zich als Simon van Cyrene,
geroepen 't kruis te dragen van ons Heer,
zijn lijden op te dragen voor diegene
die, uitgeput of zwak, de kracht niet meer
bezat het eigen kruis nog op te nemen.

De passie van ons Heer heeft hij gevoeld
zielsdiep, zo in zijn voeten als zijn handen,
en ook zijn hart werd met een schicht doorwoeld
van vreugdevolle pijn die fel bleef branden.
De liefd' ontstak een vuur dat, nooit bekoeld,
zijn leven maakte tot een offerande.

Door 't daaglijks offer van de wijn en 't brood,
herhaalden Christus' afscheid van de zijnen,
- voor  hem een tocht met Jezus door de dood
tot aan Zijn levend onder ons verschijnen -
heeft hij heel levendig aan ons getoond
hoe wij genezen van de levenspijnen.

Hij die Gods liefde en  barmhartigheid
zelf proefde en ook verder wou geven,
heeft zoekenden een uitweg aangereikt:
verzoening met de bron van alle leven,
en moed om van de zondelast bevrijd
voortaan het kwaad met 't goede te weerstreven.

Hij keek door iemands ziel en in diens hart
en hield voor de spiegel van 't geweten.
Voor schone schijn en leugen was hij hard,
en streng voor wie van spijt niet wilde weten.
Hij brak van wie vanuit zijn schaduwzwart
naar 't Licht wou gaan de schuld- en zondeketen.

Zijn roep om naastenliefde metterdaad
te laten zien in tekens van erbarmen
aan kleinen voor wie alles tegen slaat,
kreeg antwoord dat zijn hart wel moest verwarmen.
En velen vinden nu hun toeverlaat
in 't grote pleeghuis voor de zieke armen.

Een heilig man, vanuit een and're tijd,
die mensen aanspreekt met antieke woorden
van offer, lijden en barmhartigheid,
van zonde, boete, strijd met de bekoorder,
van 't smalle pd naar gelukzaligheid,
alsof die niet bij deze wereld hoorde...

... Toch ... in en door die oude buitenkant
herkennen wij met innerlijke ogen
dat wij slechts mens zijn als de binnenkant
geraakt, verlicht wil worden en bewogen
door Wie ons schept en draag. Zijn afgezant
laat zien hoe God steeds ingaat op ons pogen.

Maak, pater Pio, mij in deze tijd
weer wegwijs op de vele kronkelpaden
waarlangs ik door het leven word geleid;
versterk mijn hart en wil om vastberaden
te laten zien dat de barmhartigheid
een bron is van Gods zegen en genaden.

f. Hugo Gerard