Heilige pater Pio

 Startpagina

1) Inleiding

2) Uit de persmap

3) Piolied

4) Inzegening pater Piobeeld te Brugge

5) Gedicht

6) De Nederlandse gebedsgroepen

7) Gebedsgroepen pater Pio in Vlaanderen

8) Beneluxcongres

9) Herdenkingsplechtigheid broeder Arni Decorte

10) Verslag en fotoreporage piodag 21 augustus 2014

11) De gebedsgroepen van Pater Pio

12) Derde Beneluxcongres van de Pater Pio gebedsgroepen

13) Verslag en fotoreportage piodag 20 augustus 2015

14) Verslag en fotoreportate piodag 18 augustus 2016

1) INLEIDING

Op zondag 16 juni 2002 is Pater Pio door Paus Johannes-Paulus II te Rome op het St.-Pietersplein 
heilig verklaard.
Voor ons minderbroeders kapucijnen is deze heiligverklaring een gave en een opgave. 

Een gave: Eén van je medebroeders die heilig verklaard wordt is een vreugde voor heel de orde en voor zovele mensen rondom ons. In deze medebroeder zien we een man met God verbonden en zich gegeven aan de medemens. Een gave, een geschenk ons zo maar in de schoot geworpen.

Een opgave: Als broeders voelen we ons verplicht zijn geestelijke rijkdom uit te dragen. Deze broeder is voor ons allen, bij het begin van dit nieuw millenium, de man die ons oproept zijn boodschap uit te dragen.

Ter gelegenheid van zijn zaligverklaring op 2 mei 1999, eveneens door Paus Johannes-Paulus II op het St.-Pietersplein te Rome, hebben we als Vlaamse minderbroeders kapucijnen een persmap uitgegeven en meerdere activiteiten georganiseerd. 

Ter gelegenheid van zijn heiligverklaring willen wij langs deze weg Pater Pio dichter bij jullie brengen door een degelijke informatie en door activiteiten aan te kondigen.

 

2) UIT DE PERSMAP

Volgende documenten dienden tot bron voor onze persmap. We verwijzen telkens naar de    
bron met een waardebeoordeling.

1. WIE IS PATER PIO? (Padre Pio Da Pietrelcina)

We baseren ons op het artikel:

 - Padre Pio de Pietrelcina. Uit Notre-Dame de la Trinité - Revue Mariale et Franciscaine,
  Nr. 1064, septembere 1998. "Padre Pio -Numéro spécial", p.2-3-4

- Beoordeling van deze bron. 

 In dit sober relaas van de bewogen levensgeschiedenis van Pater Pio worden wel zijn uitzonderlijke gaven vermeld, maar tevens zijn absolute gehoorzaamheid aan de wil van de oversten en zijn trouw aan het lijdensgeheim waaraan Christus hem heeft deelgemaakt.Een puur hysterisch mens kan dergelijke beproevingen niet uithouden. Pater Pio heeft vanuit een andere bron, zijn gebedsrelatie met God.

Een buitengewoon mens zoals God er af en toe een naar de aarde stuurt om de mensen te bekeren. (Benedictus XV).

1887 -  Op 25 mei wordt Francesco Forgione geboren als achtste kind in een nederig boerengezin van Pietrelcina, in de heuvelachtige en ruige maar door de olijf- en amandelbomen getemperde streek tussen de Vesuvius en de Apennijnen. Het gezin Forgione beleeft waardig zijn armoede in een geest van diep geloof, dag na dag. Francesco hoedt der de schapen met de kinderen van zijn leeftijd, maar hij is de enige die de Rozenkrans in zijn hand houdt. Vanaf zijn vijfde jaar ziet hij de Onzichtbare in zijn gebed;  maar hij denkt dat deze verschijningen iedereen te beurt vallen en hij ontvangt de genade zijn engelbewaarder daadwerkelijk naast zich te voelen. Op zeer jonge leeftijd wordt hij een modelmisdienaar en draagt hij veel verstervingen op aan Jezus. Hij legt zich toe op een strenge ascese en zijn moeder betrapt hem op zijn kamer slapend op de grond met een steen als hoofdkussen. Het valt te begrijpen dat Satan het op hem gemunt heeft met een voorbarige hardnekkigheid door zijn vriendjes aan te zetten tot plagerijen en laster; toch wil hij ‘iedereens vriend’ zijn. Reeds als kind beleeft Francesco ten volle zijn roeping, want de oproep klinkt luid.

1933 – Op 15 jaar en half verlaat hij zijn familie en zijn heuvels en trekt hij naar het noviciaat. In een visioen krijgt hij zijn zending: hij moet de geest van het kwaad bevechten als moedig soldaat van Jezus Christus zelf. Hij ontvangt de novicepij in het kapucijnenklooster van Morcone en een paar jaar later wordt hij Frater Pio da Pietrelcina. Stipt in het naleven van de regel zet hij zijn vorming als ‘voorbeeldige novice’.

1907 – Op 27 januari spreekt hij zijn eeuwige geloften uit en zet hij zijn priesterstudies verder. De Verleider dwarsboomt dit plan door hem te laten vallen. Hij wordt ziek en moet regelmatig naar zijn familie in de deugddoende berglucht. Zo beslissen zijn Oversten aan wie hij zich steeds onderwerpt in  volle nederigheid en stille gelatenheid. Maar God blijft zijn meester: Pio beleeft de grote vreugde van zijn priesterwijding op 10 augustus 1910 in de kathedraal van Benevento. “Jezus, mocht ik voor u een heilige priester worden en een volmaakt offerlam.” Toch mag hij in het klooster niet blijven, want zijn luchtpijpaandoening roept hem terug te keren naar Pietrelcina waar hij de pastoor bijstaat.

Waarom wordt hij dan geroepen naar het klooster van Venfro waar hij slechts anderhalve maand blijft, precies voldoende tijd voor zijn medebroeders om getuige te zijn van zijn extases en zijn duivelse kwellingen!

De ziekte overstelpt hem, hij mag niet uit bed daar de Eucharistie zijn enig voedsel is en moet terug naar Pietrelcina. Tijdens een verschijning van Sint-Franciscus doet hij hem zijn beklag: hij begrijpt niet waarom hij moet leven als “banneling in dit werelds verbanningsoord”. Hij viert eucharistie maar krijgt de toelating niet om biecht te horen, hoewel velen hem om geestelijke leiding vragen. Tijdens de oorlog begint hij zijn legerdienst maar wordt afgekeurd. Hij biedt zich aan als “slachtoffer”.

Pater Agostino, zijn geestelijke leider, benadrukt dat zijn plaats in het klooster is. En na bijna zeven jaar verbanning brengt hij hem naar het klooster van de grote stad Foggia. Padre Pio begeleidt er de ziel van een edele dame die over hem gezegd had: “Laat hem terugkeren en biechthoren, zo zal hij veel goed doen.” Padre Pio is er “gelukkig in de Heer” bij “deze massa zielen die dorsten naar Jezus.” Maar zijn ziekte verergert onder de hitte van Foggia en hij moet verhuizen naar het hoger gelegen San Giovanni Rotondo genaamd “het klooster van de troosteloosheid.”

1918 – Dan begint hij aan vijftig jaar “deelname met Jezus aan de verlossing van de wereld door het offeren van zijn vlees en het vergieten van zijn bloed”. Op 5 augustus start zijn kruisweg: “een liefdevuur” kwetst fysisch zijn hart (transverberatie). Op 20 september, na een extase, krijgt hij de stigmata van de gekruisigde Christus. Zijn hart brandt in zijn borst en op het einde van het visioen ontdekt hij zijn wonden. Elke dag bloeden ze, vooral van donderdag tot zaterdag. Roepend tot de Heer vraagt hij niet om zijn lijden te verzachten maar om deze stigmata uit te wissen die voor hem “een schande en een onbeschrijflijke en onverdraaglijke vernedering” betekenen, gevoelens die Jezus zelf heeft beleefd. De boetelingen stromen toe en bij het fysisch lijden komt nog de bekoring tegen het geloof en de hoop, middenin het verdrukkend klimaat van massabijeenkomsten en de zware medische check-ups die de prikkelende maar voorzichtige kerkelijke overheden hem opleggen. Bovendien worden ze verontrust door een reeks charisma’ s van de Padre, die weliswaar de zondaars ten goede komen: een enig parfum; een enige geur die iemand tussen hem plots waarneemt, die zijn aandacht treft en zijn in gevaar verkerende ziel leidt, soms ook de stem van de Padre die, ver van San Giovanni, de onmisbare raad geeft in een cruciaal moment. Sommigen hebben ook getuigd dat hij lichamelijk bij hen aanwezig was in een noodsituatie, alhoewel ze ver verwijderd waren van het klooster waar hij verbleef op hetzelfde ogenblik: duidelijk een bilocatie. Tijdens zijn leven bekwam Padre Pio reeds buitengewone genezingen, mirakelen vastgelegd door de artsen en hun apparatuur.

1923 – Bij decreet verplicht het Heilig Officie hem tot afzondering in het klooster. Paus Benedictus XV verdedigt hem maar overlijdt plots. Het Heilig Officie beveelt tot zijn onmiddellijke overplaatsing, maar deze wordt definitief verhinderd door het volk dat het klooster omsingelt.

1931 – Elke bediening wordt hem ontzegd behalve de Eucharistie die hij helemaal alleen mag opdragen in een oratorium in het klooster. Dit alles beleeft hij in volle overgave aan Gods wil. “Ik ben bereid, zo schrijft hij, gehoor te geven aan ieder bevel van mijn Oversten. Hun wil is voor mij Gods wil.” In 1933 wordt hij terug in de gemeenschap opgenomen nadat de medische verslagen zijn geval als “mysterie” hebben bestempeld. De gelovigen beginnen opnieuw toe te stromen.

1940 – Op 9 januari ’s avonds in zijn cel ontstaat het plan van een “groots hospitaal”.  De verwezenlijking van La Cas Sollievo de la Sofferenza wordt opgeschort door de oorlog, maar het plan blijft overeind. Op 5 mei 1956 worden de eerste 300 bedden plechtig in gebruik genomen.

1968 – 20/22 september: de door Padre Pio gestichte en in alle landen verspreide gebedsgroepen komen samen te San Giovanni voor de vijftigste verjaardag van zijn stigmata. Hoewel hij zich helemaal “ontredderd” voelt door zijn nierkrampen en astmacrisissen, ontvangt hij de ziekenzalving en geeft hij rustig de geest met de woorden “Jezus, Maria” op de lippen.

1983 – Begin van het bisschoppelijk zaligverklaringsproces dat beëindigd wordt in 1990.

1997 – Erkenning van de heldhaftige deugden van de “Eerbiedwaardige Padre Pio” en van het vereiste mirakel. De zaligverklaring is nakend.

2. DE STIGMATA: WOORDBETEKENIS, GESTIGMATISEERDE.
    WAT EROVER TE DENKEN, WELKE BETEKENIS.

We baseren ons op het artikel:

 - Uit Notre-Dame de lat Trinité - Revue Mariale et Franciscaine, Nr. 1064, septembre 1998.
   "Padre Pio - Numéro spécial", p.9

- Beoordeling van deze bron. 

Zeer kort maar heel juist wordt op deze bladzijde inzicht gegeven in een van de wonderlijke verschijnselen in het leven van Pater Pio.  Merk op, dag hij niet de enige is in de lange Kerkgeschiedenis en dat stigmata een bewijs voor heiligheid zijn. Het is een pure gave die God een gelovige schenkt. Het gaar om een zeer verregaande identificatie met de lijdende Heer zodat het Kruisgeheim in deze mens voor deze tijd tenvolle actualiteit is.

DE STIGMATA

“Ik was in het koor na de eucharistieviering toen ik verrast werd door een gevoel van vrede dat op een zachte slaap leek. Mijn geest, maar ook mijn inwendige en uitwendige zintuigen ondergingen een onbeschrijflijke vrede…

Dit alles gebeurde bliksemsnel. Ik zag voor mij een geheimzinnig Personage gelijkend op wie ik gezien had op de avond van 5 augustus, met als enig verschil dat zijn handen en zijn zijde bloedden. Zijn blik sloeg me neer; ik kan niet zeggen wat ik voelde op dit moment en ik zou gestorven zijn als de Heer niet tussengekomen was om mijn hart te ondersteunen dat bonsde in mijn borst. Het Personage verdween en toen zag ik dat mijn handen, mijn voeten en mijn zijde bloedden…”(P. Pio tot P. Benedetto op 22 oktober 1918)

De geschiedenis van het woord “stigma”

Het komt van het brandmerk met roodgloeiend ijzer om de dieren te indentificeren en van de verplichte tatoeage voor dieven en slaven…  Maar na Franciscus van Assisi, de eerste gestigmatiseerde uit de geschiedenis, duidt het de wonden aan van de gekruisigde Christus die spontaan ontstaan op het lichaam van een goede sterveling.

Wie zijn de gestigmatiseerden?

Er waren er 330 na Sint-Franciscus, waarvan 93 in de XXste eeuw. Slechts 60 werden heiligverklaard, maar nooit om deze reden. De Kerk is steeds zeer voorzicht daaromtrent. Onder hen meer vrouwen dan mannen, kloosterzusters en enkele gehuwde vrouwen en moeders. Padre Pio en Marthe Robin zijn momenteel in de actualiteit.

Wat erover te denken?

Psychologen, artsen en theologen bespreken de kwestie. Om de verdenkingen van hysterie te ontzenuwen hebben ze de gevallen van grof bedrog afgekeurd, want “bij strenge controle weren er geen stigmata te zien”. De artsen vinden er geen uitleg voor. De theologen beschouwen ze als bovennatuurlijke feiten van goddelijke oorsprong waarvan “de verklaring te zoeken is op een hoger werkelijkheidsniveau, zodat het interpretatiedebat als kunstmatig overkomt”. ‘(P. Marie-Eugène, karmeliet).

Welke betekenis eraan te hechten?

God herschept het beeld van zijn gekruisigde Zoon in een eenvoudige sterveling. Het gaat om een bijzondere genade die God schenkt aan sommige zielen die leven in een vergevorderde contemplatie van de goddelijke liefde van de lijdende Dienaar die op het kruis gestorven is om de zonden van de wereld uit te boeten. De genade van deze “liefdesverwonding” wordt eerst aan de ziel gegeven en ze wordt onmiddellijk gevolgd door een pijnlijke overgang in het vlees. De in dat hoogtepunt van liefde en smart gestigmatiseerde kan zo de volmaakte vreugde beleven (Franciscus van Assisi, Catharina van Siena). De stigmata worden dan teken van de omvorming van de ziel in de goddelijke liefde. Ze zijn nooit een sensationeel uiterlijk verschijnsel met theatraal vertoon. De gestigmatiseerden zijn de levende getuigen van de Verlosser. Ze herinneren ons eraan dat “Jezus Christus in doodstrijd verkeert tot aan het einde van de wereld”.

 

3.    De duivel en de engelen, uit de geschriften van Pater Pio. 

We baseren ons op het artikel:

- Uit Notre-Dame de la Trinité -
Revue Mariale et Franciscaine, Nr. 1064, septembre 1998 "Padre Pio - Numéro spécial", p. 11

- Beoordeling van zijn zienswijze. 

 Duivels en engelen zijn voor de moderne mens naar het rijk van de fabels en de mythen verwezen. De integriteit van de levenswijze van Pater Pio doet ons minstens verwonderd staan, dat deze verschijnselen voor hem in de jaren rond de Eerste Wereldoorlog (want dan spelen zich deze taferelen in zijn leven af) een werkelijke betekenis hadden. Pater Pio betrekt ze op zijn trouw blijven aan zijn roeping, waartegen de duivel strijdt en waarin de engel hem beschermt. Hoe men ook moge denken over de ‘fysische’ aanwezigheid van duivels en engelen in het leven van Pater Pio, duidelijk is dat zijn roeping hem ook een vinnige strijd heeft gekost om daaraan tenvolle te beantwoorden.

DE DUIVEL EN DE ENGELEN

"Blauwbaard (de duivel) wil zich niet gewonnen geven. Hij neemt bijna alle gedaanten aan. Sinds enkele dagen zoekt hij me op met enkele gezellen, gewapend met stokken en ijzeren staven en, wat nog erger is, in hun eigen verschijning. Hoeveel maal heeft hij me uit het bed geworpen en door de kamer gesleurd. Geduld! Jezus, de Heilige Maagd, de kleine engel, Sint-Jozef en Sint-Franciscus zijn steeds bij me..."(P. Pio tot P. Agostino)

"Aanroep vaak deze engelbewaarder, deze weldoende engel. Herhaal vaak dit mooi gebed: Engel van God, die door een weldaad van de Goddelijke Voorzienigheid mijn beschermer zijt, verlicht mij, bescherm mij en leid mij, nu en altijd! Wat een troost, mijn beste Raffaelina, wanneer uw ziel, in het uur van de dood, deze goede engel zal zien die u heeft vergezeld tijdens uw ganse leven en die uw omringd heeft met zijn moederlijke bezorgdheid." (P. Pio tot Donna Raffaelina Cerase)

4. De vruchtbare wijnrank.

We baseren ons op het artikel:

- Uit Notre-Dame de la Trinité -
  Revue Mariale et Franciscaine, Nr. 1064, septembre 1998 "Padre Pio - Numéro spécial" p. 30-31

- Beoordeling van deze bron. 

 Aan de wijnrank die Pater Pio is, zijn twee druiventrossen gegroeid van heel concreet dienstbetoon en verdiept gebedsleven. Men kan zeer sceptisch staan tegenover al die wonderlijke verschijnselen in het leven van Pater Pio, maar iemand die zo realistisch denkt en alle giften besteedt voor een groot internationaal ziekenhuis, kan geen charlatan of bedrieger zijn. Zijn gebedsgroepen wijzen ons weer terug naar de levende bron of de levengevende wijnstof van ons leven als christenmens in deze wereld: ons biddend contact met de levende God.

DE VRUCHTBARE WIJNRANK

"De gebedsgroepen van Padre Pio" en de "Casa" Sollievo della Sofferenza" zijn de vruchten van het werk van Padre Pio. Ze beantwoorden uitdrukkelijk aan het dubbel gebod van de liefde tot God en de naaste.

"CASA SOLLIEVO DELLA SOFFERENZA"

Op 5 maart 1956 wordt de Casa Sollievo della Sofferenza (letterlijk vertaald: thuis tot vertroosting van het lijden) ingehuldigd te San Giovanni Rotondo. Dit werk is ontsproten uit het verlangen van een eenvoudige Kapucijnenbroeder, Padre Pio, en uit zijn diep medelijden met de zieken. Na korte tijd volstaan de tweehonderd vijftig bedden niet meer en wordt het totaal gebracht op duizend tweehonderd bedden. In 1957 bepaalt Padre Pio dat dit hospitaal tevens een internationaal studiecentrum wordt waar het verzorgend personeel een grotere beroepsbekwaamheid zal opdoen maar ook zijn christelijke vorming zal verdiepen. De zieken zullen er wetenschappelijke hulp krijgen, maar ook de troost van het gebed van de gebedsgroepen van Padre Pio. In 1991 wordt er een rusthuis voor oudere mensen ingehuldigd. Dit gebouwencomplex omvat alle medische afdelingen, pediatrie, geriatrie, chirurgie, neurologie, farmacie en onderzoekslaboratoria. Dit werk behelst ook een kapel waar dagelijkse meerdere missen worden opgedragen, een onthaalhuis, een bezinningsruimte, een bedevaartplaats, een tijdschrift. Een landbouwuitbating voorziet in vlees, groenten, fruit, kaas, melk, olie en verzekert zo de dagelijkse voedselvoorraad.

Op 5 maart 1966, naar aanleiding van de tiende verjaardag van de "casa" verklaart Padre Pio: "Bid veel, mijn kinderen, bid zonder ophouden, want aan uw gebed vertrouw ik dit werk toe dat God gewild heeft en dat verder zal bloeien met de hulp van de Goddelijke Voorzienigheid en van de welwillende geestelijke bijdrage van alle biddende zielen."

5. Pater Pio: Een ongewone, populaire en 'zalige' mebroeder.

- We baseren ons op het schrijven l

- Beoordeling van deze bron. 

 Dit zeer boeiende artikel van onze toenmalige Broeder Provinciaal probeert zeer invoelend een band te leggen tussen het huidig geloofsaanvoelen en de geloofspraktijken zoals die in het leven van Pater Pio naar voren komen. Van een aanvankelijke bevreemding, een gelovige verwondering naar een oproep om ook gevoelig te worden voor Gods aanwezigheid in ons leven. Hier krijgen wij een gelovige duiding van vele wonderlijke facetten uit het leven van Pater Pio. Dit artikel is een zeer goede leesbril om met deze achtergrondkennis opnieuw de feiten uit de levensbeschrijving hun eigen plaats te geven.

De zoveelste zaligverklaring?

Op 2 mei wordt onze medebroeder, Francesco Forgione van Pietrelcina, "pater Pio", in Rome zalig verklaard. Op het eerste gezicht niet meteen een wereldschokkend nieuws. Tijdens het pontificaat van Johannes 
Paulus II is een zaligverklaring allerminst een zeldzaam gebeuren. Bovendien is Pater Pio lang niet de eerste kapucijn die zalig verklaard wordt. Hij zal evenmin de laatste zijn. Toch zal zich op 2 mei in Rome zéér veel volk verzamelen om de zaligverklaring bij te wonen. Ook buiten Rome zal deze zaligverklaring niet ongemerkt voorbijgaan. De bekendheid en populariteit van pater Pio is immers zeer groot. Dat was reeds zo tijdens zijn leven. Dat is zo gebleven sedert zijn dood in 1968. De officiële zaligverklaring is voor miljoenen gelovigen de bevestiging van hun eigen overtuiging dat " pater Pio" een heilige is. Verleden jaar bezochten 7 miljoen pelgrims San Giovanni Rotondo, de plaats waar hij ruim vijftig jaar leefde en waar hij begraven is!

Populair ondanks de kapucijnen?

Deze bekendheid en populariteit van Pio van Pietrelcina is geenszins het resultaat van een handig gevoerde promotiecampagne door onze orde. En in Vlaanderen is pater Pio bij velen gekend en geliefd zonder dat wij, zijn medebroeders, zijn verering bevorderd hebben. Met een lichte overdrijving zou ik kunnen zeggen dat hij haast ondanks de kapucijnen een plaats heeft ingenomen in de volksvroomheid. Zo bestaan er b.v. in Vlaanderen heel wat gebedsgroepen van pater Pio maar ik denk niet dat er daarvan veel door een kapucijn zijn opgericht. Hoe komt dit? Dit heeft enerzijds te maken met onze nuchterheid en met het feit dat het geen kwaad kan om wat reserve te behouden tegenover een soms te snelle 'heiligverklaring' door enthousiaste vereerders. Maar er zijn ook nog wel andere redenen.
Ik zou op deze redenen kort willen ingaan. Daarna sta ik stil bij enkele facetten van deze uiterst merkwaardige Italiaanse kapucijn die ik vooraf even wil typeren.

Een robotfoto

Pater Pio was een medebroeder met een zwakke gezondheid maar sterke persoonlijkheid. Iemand die inwendig echt 'brandde' van liefde voor God en voor de medemens en die van daaruit een scherp aanvoelen had van het mysterie van het kwaad. Hij heeft een indrukwekkende pastorale activiteit ontplooid en heeft zich bovendien sterk ingezet voor arme en lijdende medemensen. Zijn dagelijks religieus leven leefde hij in grote nederigheid, eenvoud en broederlijkheid en zijn leven was een voortdurend gebed.

Een 'ongewone' broeder

Waarom dan toch die reserve waarover ik sprak?
Oudere medebroeders vertellen soms dat zij vroeger een verbod kregen om San Giovanni Rotondo aan te doen bij een bezoek aan Italië. Dat wekte de indruk dat er iets 'niet pluis' was met Pater Pio. Naast diegenen die meteen onder de indruk komen van de buitengewone gaven van Pio, zijn er ook veel mensen die daar eerder argwanend en sceptisch tegenover staan. We zijn daarin kinderen van de moderne tijd met zijn soms te groot wantrouwen tegenover hetgeen niet onmiddellijk wetenschappelijk verklaarbaar is. En zelfs als we daarvan vrijgekomen zijn, kan de veelheid bijzondere gaven die pater Pio had, nog ‘van het goede te veel’ lijken. Zo had hij al zeer vroeg in zijn leven visioenen en hij moest met de schijnbaar haast fysiek aanwezige duivel kapen. Pio droeg vanaf 1918  de stigmata in zijn lichaam en had hij ook de gave van bilocatie (gelijktijdig op twee verschillende plaatsen zijn), van heldereziendheid en genas hij veel mensen op een miraculeuze manier.

Waar deze en nog andere buitengewone verschijnselen voor veel mensen meteen een overtuigend bewijs zijn van heiligheid,  zijn ze voor anderen juist een reden om op hun hoede te zijn voor inbeelding en bedrog. Terecht merken ze op dat de buitengewone gaven op zich geen bewijs van heiligheid zijn en dat de menswetenschappen voor veel fenomenen wellicht een wetenschappelijke verklaring kunnen aanreiken.

Tenslotten, en in niet in het minst, is er de geloofsbeleving van pater Pio die zich héél sterk concentreert op het verlossende lijden van Jezus waaraan hij zich geroepen voelt deel te nemen. De verlossingsopvatting en kruisspiritualiteit van pater Pio is ook vandaag voor sommige kringen niet vreemd maar is voor  anderen erg bevreemdend en moeilijk inleefbaar. Zij concentreren zich lang niet uitsluitend op het lijden van Jezus en verbinden het heil dat Jezus bracht niet zo uitsluitend met zijn lijden en kruisdood.

Met een  boodschap

Nu Pio zalig verklaard wordt, moeten we die moeilijkheden en vragen – als ze ook de onze zouden zijn – niet ijlings opbergen. Wel is het goed dat we proberen ons onbevangen open te stellen voor wat Pio ons te zeggen heeft.

Persoonlijk vind ik dat dit beknopt maar rijk verwoord is op het gebedsprentje dat door een werkgroepje van de Vlaamse kapucijnen gemaakt werd ter gelegenheid van de zaligverklaring. Het wordt uitgebreider verwoord in de brochure: Gekruisigd met Christus. Pater Pio van Pietrelina, een man van God en van de mensen. Het gebedsprentje en de brochure zijn in onze huizen verkrijgbaar.

Een echte kapucijn

In het vervolg van deze brief ga ik in op enkele facetten van het leven van pater Pio. Francesco Forgione werd minderbroeder-kapucijn. Hij beleefde het kapucijnenleven, volgens de visie en richtlijnen van zijn tijd, in alle nederigheid en eenvoud maar uiterst consequent. Wanneer de wondertekenen die hij in 1918 ontvangt, veel  polemieken uitlokken, is de hogere kerkelijke overheid terughoudend. Ze verbiedt hem vanaf 1923 tot 1933 alle briefwisseling en ook het biechthoren en openbaar eucharistievieren.
pater Pio lijdt  erg onder deze strenge maatregelen omwille van de mensen die hij nu niet kan helpen. Maar hij is gehoorzaam aan zijn oversten en aan de hogere kerkelijke overheid omdat het voor hem geen twijfel lijdt dat het Gods wil is dat hij gehoorzaamt, zelfs aan deze harde maatregelen.
Francesco Forgione is kapucijn geworden en beleeft als kapucijn, als ‘pater Pio’, zijn heel bijzondere roeping. Toch zijn een aantal opvallende accenten in zijn roeping helemaal niet vreemd aan de geschiedenis van onze vrede. Ik som er enkele op.
Pio was een man van voortdurend gebed met een heel bijzondere beleving van de eucharistie, hij had een grote liefde voor Maria. Hij was een over heel de wereld bekende en gezochte biechtvader en een vermaard geestelijke leider. Hij had een warm hart en een grote zorg voor mensen in lichamelijke psychische en materiële nood.

MYSTIEK BEGENADIGD

Pio was een mystiek begenadigde man van gebed. Nog zeer jong voelt hij zich reeds aangetrokken om veel te bidden. Uit de gepubliceerde briefwisseling van Pio (tot 1923) komt overduidelijk naar voren dat hij de gave van het mystieke gebed al vroeg in zijn leven ontvangen heeft. Omdat zijn geestelijke leider er hem nadrukkelijk om verzoekt, schrijft hij met schroom over de groei in zijn  vereniging met God, over zijn bijzondere begenadiging en zijn antwoord er op. Wanneer hij herhaaldelijk schrijft dat hij ‘brandt van liefde voor God,’ is dit geen grootspraak.

Zoals reeds aangegeven, is hij in zijn overwegingen en gebed met een totale overgave gericht op de lijdende Christus. Hij ziet het als zijn roeping om te delen in het verlossende lijden van Jezus en zo mee te verlossen en mee te strijden tegen het mysterie van het kwaad  waarvan hij en zeer scherp aanvoelen heeft. In de gepubliceerde briefwisseling verwoordt hij dit herhaaldelijk. Eén citaat om zijn visie op zijn medeverlossende roeping te illustreren: “Jezus kiest zielen uit, en onder hen heeft Hij ook, ondanks zijn onwaardigheid, mijn ziel uitgekozen om Hem te helpen in het grote werk van de verlossing van de mens. En hjoe meer deze zielen lijden zonder de minste troost, des te meer worden de smarten van de goede Jezus verlicht. Dat is de reden, waarom ik verlang altijd meer en meer te lijden, en te lijden zonder vertroosting. Daarin vind ik al mijn vreugde. (sept. 1912). Boven schreef ik reeds dat zo’n taal vandaag bij velen vreemd en onbegrijpelijk overkomt. Verlangen om veel te lijden! Het lijkt een vreemde en haast ongezonde ingesteldheid! Het wordt al iets minder vreemd als we weten dat Pio hiermee niet alleen staat maar hierin sterk beïnvloed is door de Franse 19de-eeuwse offermystiek. Zoals wij kinderen van onze tijd en opleiding zijn, was Pio het ook. Zijn aspiraties en belevingen krijgen gestalte in de taal en de denkkaders die hij leerde kennen. En het is goed om daarbij te realiseren dat we niet eerst iets ervaren of denken en er dan woorden voor zoeken, neen, we denken en ervaren in een bestaande taal en in denkkaders. En deze bepalen echt mee de wijze waarop we denken en ervaren. Als we daar rekening mee houden, is na een eerste bevreemding, het spreken van Pio voor een ‘buitenstaander’ van vandaag toch al minder ongewoon. Bovendien, ook vandaag zijn er gelovigen die veelvuldig het lijden van Jezus overwegen en die met een grote gevoeligheid en liefde spontaan bij Jezus willen zijn in zijn lijden en sterven. En die in hun intense beleving eigenlijk geen afstand in eeuwen ervaren, maar hier en nu met Jezus verlangen mee te lijden en zijn lijden zouden willen verlichten en die, zoals Pio het uitdrukt, Simon van Cyrene willen zijn. In hun beleving lijdt Jezus nu en zijn ze nu met Hem verbonden, ze willen nu mee lijden en mee ‘het’ kwaad bestrijden en zich daarvoor totaal geven. Ook vandaag is het voor heel wat christenen een kracht dat ze hun lijden kunnen voegen bij het lijden van Jezus.

GESTIGMATISEERD

Onnodig te zeggen dat de stigmata die pater Pio in 1918 ontving, een uitdrukking zijn van zijn grote aandacht voor de lijdende en gekruisigde Christus en zijn verlangen om met Hem verenigd te zijn in zijn lijden. Dat wil helemaal niet zeggen dat hij verlangde naar deze zichtbare stigmata! Integendeel, hij schrijft aan zijn geestelijke begeleider: “Mijn God, wat voel ik een schaamte en vernedering als ik bekend moet maken wat U hebt gedaan in dit ellendig schepsel” (22-10-1918). Ik wees er reeds op dat deze stigmata voor velen meteen een onmiskenbaar teken van ‘heiligheid’ zijn terwijl ze door anderen met een groot wantrouwen en ook ongeloof benaderd worden. De stigmata van pater Pio zijn herhaaldelijk voorwerp geweest van een uitvoerig medisch onderzoek. De onbevooroordeelde onderzoekers hebben moeten erkennen dat hier geen vervalsing in het spel was en dat men medisch gezien, voor een raadsel stond. Te meer omdat men bij Pio niet van een onevenwichtige persoonlijkheid kan spreken. Persoonlijk lijkt het mij helemaal niet uitgesloten dat bij bepaalde gelovige personen het ontstaan van de stigmata in grote mate kan verklaard worden als de weerslag in het lichaam van een uiterste concentratie op, meeleven met en gegrepen zijn door het lijden van Jezus. Een dergelijke benadering hoeft geenszins een ontkenning in te houden van een heel specifiek initiatief van God. Wat er ook van zij, ik onderschrijf helemaal de visie van Giorgio Chruchon, s.j. professor in pastoraal psychologie, die zegt: "De realiteit van de stigmata (van pater Pio) is vooral zeker omdat zij geïntegreerd zijn in een leven dat gehel gewijd is aan God en het gebed, aan de dienst aan de naaste (en niet in de beslotenheid van louter contemplatie), in een leven van onvoorwaardelijke trouw, zonder neurotische verschijnselen, in een leven van geduld en heldhaftige gehoorzaamheid, ook ten aanzien van de disciplinaire maatregelen die tegen hem genomen werden, in een leven van voorbeeldige en algemene liefde die niemand wilde kwetsen."

DE DAGELIJKSE EUCHARISTIE

n het licht van het voorgaande kan het geen verwondering wekken dat het vieren van de eucharistie – voor Pio een intense beleving van het levensoffer van Jezus Christus – een uiterst centrale plaats innam in zijn leven. Hij vierde de eucharistie met een diepe concentratie op een verzonken zijn in het lijden van Jezus en in Gods liefde. Hij droeg bij de offerande ook de intenties op van alle mensen die hij in de biechtstoel ontmoette, van de mensen die hem daarom verzochten via de vele duizenden brieven die hem dagelijks van over de hele wereld gezonden werden. Het bijwonen van een eucharistieviering van pater Pio maakte telkens een diepe indruk op de aanwezigen.

WERELDWIJD VERMAARD BIECHT VADER

Naast het vieren van de eucharistie was het sacrament van de verzoening een tweede pool in het beleven van zijn roeping van 'mee verlossen'. Pater Pio werd als biechtvader wereldwijd bekend. Van 's morgens vroeg schoven lange rijen mensen aan, mensen die soms al dagen hun beurt afwachten. De getuigenissen over zijn helder inzicht (dat met verstomming kon slaan) in het hart van de biechtelingen, zijn trefzekerheid, zijn soms harde en doortastende aanpak, maar ook zijn grote hartelijkheid en warme bekommernis zijn bekend. Deze biechten waren vaak het begin van een heilzame ommekeer in het leven. De stroom van mensen die van overal hun zonde en hun pijn aandroegen  in de hoop vergeving en barmhartigheid te ontmoeten, inzicht te ontvangen, bemoediging te krijgen, zijn een sterk teken van de nood aan bevrijding die leeft bij veel mensen.

EN GEESTELIJKE LEIDER

Pio was niet alleen een zeer druk benomen biechtvader maar gaf ook geestelijke leiding aan zeer veel mensen. Hij begon daarmee vrijwel onmiddellijk na zijn aankomst in San Giovanni Rotondo. Opvallend was zijn uitgebreide schriftelijke geestelijke begeleiding.

CONCRETE NAASTENLIEFDE

De lijdensspiritualiteit van Pio heeft als belangrijk kenmerk dat hij veel aandacht heeft voor de lijdend medemens. Terecht schrijft hij "Ik word verteerd door liefde tot God en tot de naaste."  In 1914 schrijft hij dat hij ervaart dat 'God hem de genade van het medelijden met de ellende van anderen' heeft gegeven. "Bij het zien van een arme voel ik diep in het middelpunt van mijn ziel een onmetelijk verlangen opkomen om hem ter hulp te snellen, en als ik de neiging van mijn hart zou volgen, zou ik zelfs mijn kleren uittrekken om die arme te kleden." (26-03-1914). Hij wil een Simon van Cyrene zijn die niet alleen het kruis van Jezus helpt dragen maar die ook het lijden van veel mensen helpt dragen en verlichten.
Hij doet dit in de biechtstoel, de geestelijke begeleiding en zijn gebed, maar ook door het bevorderen van een hele reeks sociale projecten. Het meest bekende is het grote ziekenhuis, de 'Casa Sollievo della Sofferenza', 'Huis tot Verlichting van het Lijden.' Hij staat echter ook aan de wieg van een aantal andere sociale projecten. De christelijke naastenliefde is immers maar volledig als zij 'de liefde beoefent als sociale rechtvaardigheid'.

EEN BEZINNING WAARD

Met deze enkele woorden wordt natuurlijk nog weinig uitgedrukt van de kracht en de omvang van de weldoende invloed die van Pater Pio is uitgegaan en nog uitgaat. Bij zo'n leven kunnen we verrast zijn en veel onbegrijpelijk vinden, maar we kunnen ook blij en dankbaar zijn om de weg die God met sommige mensen gaat. Zo'n leven nodigt ons uit om ook gevoelig te zijn voor Gods aanwezigheid in ons leven, ook al is dat een minder opvallend leven. Het leven van pater Pio nodigt ons ook uit om onze aandacht te verscherpen voor de realiteit van het kwaad en van de zonde en voor de nood aan bevrijding. En zoals reeds herhaald, zijn de overvloedige buitengewone gaven niet het allevoornaamste. Hijzelf roemde er geenszins op en kon ze met humor relativeren. Zijn uitzonderlijke eigenschappen zijn op zich trouwens geen 'bewijs van heiligheid'. Ze waren voor hem wel hulpmiddelen om in dienst te staan van Gods barmhartige en bevrijdende liefde.
En tenslotte nog dit: Hoewel pater Pio maar enkele uren per dag slietp en nauwelijks iets at, schoten er waarschijnlijk niet zoveel uren over om met medebroeders ontspannen samen te zijn. Het doet goed te lezen dat hij dan een aangename medebroeder was met veel zin voor humor...

6. Padre Pio van Pietrelcina.

We baseren ons op het artikel:

- Uit Dictionnaire de Spiritualité: Isodoro de Villapadierna, Pio de Pietrelcina, fasc. 80-82, col.. 1443-1445 (1985).

- Beoordeling van deze bron. 

Deze tekst van enkele bladzijden staat in schrille tegenstelling tot de veelvuldige lectuur die er over Pater Pio verschenen is en waarin haast uitsluitend op de wonderbaarlijke fenomenen nadruk wordt gelegd.  Hier krijgen wij objectieve informatie. Wij mogen binnenkijken bij de geestelijke mens die Pater Pio is en hoe hij zijn roeping heeft beleefd. Zijn Godsverbondenheid en zijn opdracht om een ‘getekende vertegenwoordiger’ van Onze Heer te zijn, zijn de ware sleutel om zijn leven goed te verstaan.

"Padre Pio" (Francesco Forgione) werd geboren te Pietrelcina (Benevento) op 25 mei 1887. Hij werd ingekleed bij de Kapucijnen van de provincie Foggia op 22 januari 1903 en deed zijn eenvoudige geloften op 22 januari 1904.

Na zijn middelbare studies en zijn filosofie in het klooster van Saint'Elia, te Pisani (Campobasso), deed hij zijn plechtige geloften op 27 januari 1907. Hij begon zijn studie van de theologie te Serracapriola (Foggia), vrvolgens te Montefusco (Avellino), en tenslotte privaat te Pietrelcina waar hij, om gezondheidsredenen, leefde bij zijn ouders van 1909 tot 1915 en ingelijft bij de gezondheidsdienst.

Gedemobiliseerd op 16 maart 1918, kwam hij naar het klooster van San Giovannie Rotondo (Foggia) dat hij niet meer zou verlaten. In datzelfde jaar 1918, ontving hij op 20 september, de stigmata. Door de weerklank van dit feit, breed uitgesmeerd in de pers, vroeg het Heilige Officie aan de oversten een voorzichtige houding aan te nemen en verbood in het bijzonder P. Pio nog verder contact te hebben met zijn geestelijke leider, Benedetto van S. Marco in Lamis. Op 31 mei 1923, verbood het Heilige Officie aan P. Pio elk contact en briefwisseling, en bepaald bedieningen. Tien jaar later werd hem toegestaan de eucharistie te vieren in de kerk en opnieuw biecht te horen, een bediening die hij tot aan zijn dood uitoefende.

Inmei 1947, liet P. Pio, met hulp van giften van de gelovigen, de werkgen beginnenvoor de bouw van de "Casa Sollievo della Sofferenza", ingehuldigd op 5 mei 1956. Niettegenstaande zijn wankele gezondheid en verbijsterende medische onderzoeken, bereikte hij de leeftijd van 81 jaar. Uitgeput door zijn biechtpraktijk stierf hij op 23 september 1968.

In november 1969 begon men het verzamelen van de informatie met het oog op zijn zaligverklaring. De verzamelde documenten werden op 16 januari 1973 overgemaakt aan de Congregatie voor de zaligverklaringen en het diocesaan proces begon te Manfredonia op 20 maart 1983. In 1998 verscheen het Decreet over de heldhaftigheid van zijn leven en zijn zaligverklaring zal plaatshebben op 2 mei 1999.

GESCHRIFTEN

Niettegenstaande P. Pio zijn theologische studies deed in speciale omstandigheden, met behulp van handboeken, geeft hij blijk van een goede kennis van de ascese en de mystiek. Men kan het nagaan in de vele brieven die hij schreef aan zijn geestelijke leiders Benedetto en Agosltino van San Marco in Lamis, en aan de mensen die hij begeleidde. De brieven aan zijn geestelijke leiders werden geschreven van 1910 tot 1923, het jaar waarin hem alle briefwisseling werd verboden. Ze zijn verschenen in een kritische editie, voorzien van uitstekende inleidingen en verklarende nota's. Van deze briefwisseling verscheen een Nederlandse vertaling door Ch. Niederer s.j. en in 1993 uitgegeven door de Stichting De stem van Pater Pio, Torenstraat 2, NL-5259 ET Berlicum.

SPIRITUALITEIT

Padre Pio was vóór alles een mystieker. De buitengewone verschijnselen die hij ondervond, in het bijzonder de stigmata, komen meerdere malen in de levens van de heiligen. De originaliteit van P. Pio bestaat in het feit dat hij deze verschijnselen niet heeft beleefd in de stilte en de contemplatie die hij zozeer liefhad maar in de dienst aan de mensen in de biechtstoel. Zijn programma van geestelijk leven was: "zichzelf heiligen en anderen heiligen". De sleutelwoorden van zijn actieve en passieve zuivering zijn het gebed, de strijd tegen de zonde en de duivel, het lijden, de donkere macht van de geest, de liefde tot God en de naaste, tot de Maagd Maria en de Eucharistie, het mysterie van de dood. De traditionele leer van de christelijke volmaaktheid vindt men terug in zijn geestelijke leiding. Zijn theologie is goed gefundeerd, zijn ascetisch onderricht praktisch en doeltreffend, in de lijn van de theologische deugden, het christocentrisme, de godsvrucht tot Maria, het gebed, alles onder de schaduw van het kruis.

Zijn geestelijk leven bereikte zijn hoogtepunt met de gave van de doorboring van zijn hart op 5 augustus 1918 en op 20 september daaropvolgend van de stigmata. Vanaf dan kreeg zijn leven een definitieve wending, oefende hij een onweerstaanbare aantrekking uit op de massa en stortte zich in een intens apostolisch leven.
De verklaring van het Heilig Officie van 31 mei 1923 (dat er niets bovennatuurlijks te vinden is in de zaken die aan pater Pio worden toegeschreven) was noch absoluut, noch onherroepelijk. Paulus VI stelde op 20 februari 1971 P. Pio voor als een "rappressentante stampato" (een getekende vertegenwoordiger) van Onze Heer, een man van gebed en lijden. Voor P. Pio waren zijn stigmata een getuigenis door God gewild, die hem de zekerheid gaven van zijn deelname aan het lijden van Christus en van zijn zending om aan de mensen het heil door Christus verworven door te geven. Men moet eveneens opmerken dat geen enkel van de maatregelen van het Heilig Officie van persoonlijke aard waren: P. Pio was altijd onberispelijk als religieus, priester en apostel.

De tien jaren (1923-33), die hij doorbracht in afzondering waren voor hem jaren van gebed, van zuivering, van onderwerping aan de wil van God en zijn oversten. Hij kon in deze periode tenvolle zijn oproep realiseren "corredimere l'umanità peccatrice" (de zondige mensheid mede verlossen), zoals P. Benedetto zei. Roeping en charisma beleefde hij op bijzondere wijze door de viering van het eucharistisch mysterie en het toedienen van het sacrament van de boete. In feite, vanaf 1934 tot de vooravond van zijn dood, voltrok zich zijn opgang naar God van dag tot dag op dezelfde wijze: het mysterie van het Kruis beleven, deelnemen aan het verlossingswerk van Christus en bidden. De uren die hij niet doorbracht in de biechtstoel wijdde hij aan het gebed, "de sleutel die het hart van God opent". Gebed dat hij vroeg en aanbeval aan allen. Volgens het uitdrukkelijk verlangen van Pius XII, stichtte hij in 1947 de "gebedsgroepen" waarvan er heden ten dage enkele duizenden bestaan over heel de wereld.

Reeds tijdens zijn leven was P. Pio het voorwerp van polemieken, maar boven alle hypothesen en polemieken staat één feit vast dat garant staat voor zijn geloofwaardigheid en zijn heilig leven: zijn liefde. Zoals bij alle heiligen is deze liefde voor de mensen, zowel geestelijk als lichamelijk, het meest concrete teken - mer nog dat de stigmata - van zijn liefde tot God, van zijn verbond met Hem, van zijn geleefde inlijving in het mysterie van Christus Verlosser die in hem geleden heeft en lijdt in al zijn gelovigen.

ENKELE CITATEN UIT DE BRIEVEN VAN PATER PIO

"Ik vind het bijna absoluut onmogelijk om de werking van de Beminde uit te drukken. De Oneindige Liefde heeft eindelijk in de onmetelijkheid van Zijn kracht de hardheid van mijn ziel overwonnen, en ik zie mijzelf vernietigd en teurggebracht tot machteloosheid. Hij stort zichzelf geheel uit in het kleine vat van dit schepsel, dat een onzegbare kwelling lijdt en zich onbekwaam voelt het gewicht van deze onmetelijke liefde te dragen. Helaas! Wie komt mij verlichten? Hoe zal ik de Oneindige dragen in mijn klein hart? Wat moet ik doen om Hem altijd opgesloten te houden in de enge cel van mijn ziel? Mijn ziel smelt weg van smart en liefde, van bitterheid en zoetheid tegelijkertijd? Hoe kan ik zo een immense werking van de Allerhoogste uithouden? Ik bezit Hem in mij en ik kan er mij niet van waarhouden om met de Allerheiligste Maagd te juichen: Exultavit spiritus menus in Deo salutari meo: Mijn geest juicht in God, mijn heil (Lc. 1,47). Ik bezit Hem in mij, en ik voel Hem geheel in mij en ik voel geheel de kracht om met de bruid van het Hooglied te zeggen: Ik heb Hem gevonden die mijn ziel bemint... Ik houd Hem vast en laat Hem niet meer gaan (Hoogl. 3,4). Maar dan als ik mij niet in staat zie om het gewicht van die oneindige liefde te verdragen en Hem geheel op te sluiten in de kleinigheid vaen mijn bestaan, dan voel ik mij vervuld van schrik dat ik Hem los moet laten door het onvermogen Hem te kunnen bevatten in het enge huis van mijn hart." (12 januari 1919).

"Ik voel mij als verdronken in de grote oceaan van de liefde van mijn Beminde. Ik wort der voortdurend mee oververzadigd. Toch is de bitterheid van deze lierde zoet en is haar last licht, maar dat verhindert mijn ziel niet de onmetelijke vervoering van deze liefde te voelen. Ik heb geen mogelijkheid haar onmetelijk gewicht te dragen, zodat ik mijzelf als vernietigd en overwonnen voel. Mijn klein hart is niet in staat deze onmetelijke liefde te bevatten. Het is waar dat zij zowel binnen als buiten mij is. Maar, mijn God, als U Uzelf uitstort in het kleine vat van mijn wezen, lijdt het de doodstrijd niet in staat te zijn U te bevatten. De binnenzijden van dit hart staan gespannen tot berstens toe, en het vrwondert mij dat dit nog niet gebeurd is. Het is ook waar, dat wanneer deze liefde er niet in slaagt geheel indit kleine vat binnen te komen, zij zich geheel naar buiten stort. Maar hoe kan iemand staande blijven wanneer de Oneindige zich over hem uitstort? Mijn God, ik voel mij sterven! U ziet dit zwak wezen uitdoven, dat vergaat van liefde tot U. En U blijft intussen onverschillig!... Vergeef mij, o God, mijn liefde! Ik ben buiten mijzelf en ik weet niet meer wat ik zeg. U heeft mij ongeduldig gemaakt, U heeft mij overwonnen. U heeft mij van binnen geheel in vuur gezet. U heeft een stroom van vuur in mijn binnenste gevoerd. Wat kan ik anders doen dan mij beklagen als U zelf mij uitdaagt en mijn broosheid op de proef stelt?... (29 januari 1919).

BOEKEN OVER P. PIO

De opsomming van de geschriften over P. Pio sinds 1919 - dagbladreportages, essays, voortijdige biografieën - is immens, waarvan de meeste in het Italiaans. Er bestaat een bibkliografie over hem, verschenen in 1977, die 116 baldzijden telt. De publicaties van vóór 1968 hebben allen gemeen: verbeelding, ophemeling, subjectieve en ontspoorde interpretaties van de mystieke verschijnselen, dikwijls ook vijandigheid ten overstaan van de voorzichtige houding van de kerkelijke overheid betreffende P. Pio.

Overgenomen uit Dictionarie de Spiritualité: Isodoro de Villapadierna, Pio de Pietrelcina fasc. 80-82 col. 1443-1445 (1985).

7.   Ter gelegenheid van de nakende zaligverklaring stelde broeder Klaas Blijlevens het volgende gebedsprentje samen. De werkgroep Pater Pio zorgde voor de verspreiding.

8.   Bij de zaligverklaring van Pater Pio te Rome op 2 mei 1999, hebben de minderbroeders kapucijnen van Nederland en Vlaanderen, de volgende brochure uitgegeven:

- Beoordeling van deze brochure:

De schrijver van deze  brochure is de Italiaanse kapucijn Alessandro van Ripabottoni die in opdracht de officiële biografie van Pater Pio heeft geschreven. Deze tekst is een zeer korte samenvatting van zijn lijvige biografie.
De allereerste zin druipt van Italiaans chauvinisme, maar dat is hem als Italiaan van het zuiden niet kwalijk te nemen. Na deze uitlating mogen we getuige zijn van een objectief en zakelijk beschreven levensverloop van Pater Pio.
Alessandro laat duidelijk zien welke de zwaartepunten zijn. En tevens geeft hij daarbij een verhelderende commentaar, b.v. waar hij over Pater Pio schrijft als de geestelijke leider, de biechtvader, lijden met Jezus en als Jezus, stigmatisatie.
De kern van de spiritualiteit van Pater Pio heeft Alessandro uitgeschreven in ‘Verstard door liefde tot God en de naaste’ (blz. 20-24). Alles speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het gaat over de mystieke benadering en zijn roeping om te leven voor anderen. Hier ligt de eigenlijke sleutel om dit wonderlijke leven van Pater Pio iets beter te kunnen verstaan.

Deze brochure is nog altijd te verkrijgen tegen de prijs van € 2,00 bij  broeder Luc Wouters 

Dreef 38
2328 Hoogstraten
Tel.: 03/315.70.30
Fax: 03/315.08.69

kapucijnen.meerseldreef@pi.be 

 

 

 

 

3) PIOLIED
Ter gelegenheid van de heiligverklaring van Pater Pio, componeerde Ludo Geloen het volgende lied. 

Refrein

Padre, Padre, Padre Pio Groot en machtig, bid voor ons. (2x)

Strofen:

Man van God, geliefd bij de mensen,
gij droeg het kruis van Jezus onze Heer.

Door gebed met God verbonden,
heilig ons leven tot lof aan God.


Om uw aandacht voor het lijden
help en bevrijd ons uit alle pijn.

Hou van God en hou van de mensen:
zo klonk uw boodschap naar Jezus’ woord.
 

 

 
4) INZEGENING PATER PIOBEELD TE BRUGGE

Inzegening Pater Pio-beeld te Brugge

 

In tegenstelling met de meeste plaatsen waar pater Pio-groepen zijn, heeft de kapucijnenkerk van Brugge-Boeverie een diploma van 'volwaardig lid' van het Internationaal Centrum van de Gebedsgroepen van Pater Pio.

Het begon allemaal heel eenvoudig. In 1988 kwam een jonge vrouw, Jacqueline, bij pater Paschaas. Zij was in San Giovanni Rotondo geweest en nu kwam zij hem vragen om samen een gebedsgroep op te richten. Onze medebroeder was blij met dit initiatief en beantwoordde de vraag positief. Zij zouden zonder veel ruchtbaarheid er gewoon mee beginnen en zien hoe het zou evolueren.

De eerste groep bestond uit 12 personen. Maar gestaag groeide de groep. Momenteel zijn er een 70 leden.

In 1990 vroegen zij aan om in San Giovanni Rotondo opgenomen te worden in de wereldwijde Internationale Gebedsgroep. Vermits zij aan alle voorwaarden voldeden, werd hun dit graag toegestaan. Deze voorwaarden zijn vooral dat de maandelijkse bijeenkomst bestaat uit een eucharistieviering, de rozenkrans en bepaalde gebeden. Ook dat de schaalopbrengst naar het Werk van P. Pio gaat in San Giovanni Rotondo (en dit is in Brugge toch een € 1.000 per jaar).

Een paar jaar geleden vervoegde Marie-Paul zich bij de groep. Zij had zware gezondheidsproblemen.  In haar vond men een stevige propagandiste voor de devotie tot P. Pio. Trouwens, wat op 22 september gebeurde, zorgen voor een levensgroot beeld en de plechtigheid van de inzegening ervan, was weer helemaal het idee en de prestatie van haar.

Op 22 september, de vooravond van het feest van de heilige, liep de kerk aan de Boeveriestraat vol voor een stemmige eucharistieviering.

Br. Savio schatte de aanwezigen op 180 en die zit er gewoonlijk niet ver naast.

Br. Koster Willy had met enkele vrijwilligers (-sters) de laatste dagen de Antoniuskant aangepast aan de nieuwe situatie en ondertussen maar heel de kerk een flinke beurt gegeven. Zo kon de plechtigheid in optimale omstandigheden verlopen.

De eucharistieviering was volks en blij. Voorganger Adri, gardiaan, zette onmiddellijk de goede toon. De mensen zongen vol overgave mee en luisterden aandachtig naar zijn toch wel opmerkelijke en inspirerende homilie.

Daarna was het de beurt aan Br. Provinicaal om het nieuwe beeld in te zegenen. Br. Bart had  gezorgd voor het wijwater en de geurigste wierook, zodat het niet alleen bij woorden bleef. Cindy bespeelde het orgel en zong tussendoor een warm en volks Pio-lied. De aanwezigen voelden zich goed bij heel het gebeuren.

En na de eucharistie zorgde Marie-Paul en haar dochter Carla voor een tweede opsteker. Iedereen werd verwacht op een receptie in het belendende zaaltje... dat te klein was voor zoveel volk. Toch kwam iedereen aan de beurt en kon men zich te goed doen aan heerlijke dingen.

Het was een diepzinnige, volkse en deugddoende avond waarvan men nog lang zal spreken.

Maar vooral waren de Pio-vrienden verheugd omdat hún heilige nu een rechtmatige plaats gekregen heeft, waar zij op gelijk welke dag naartoe kunnen wanneer zorgen of lijden

 

5) GEDICHT

5.  GEDICHT

  Verbazingwekkend was zijn levensloop,
  vol vreemde en onmogelijke dingen;
   die haalden 't beeld van Pio overhoop
   en dreigden 't heilig leven te verdringen
   en 't rijk van fabel en van horoscoop,
   wijl men van hem een ander lied kan zingen.

   Die wond're man in wereldvreemd habijt
   van arme minderbroeders kapucijnen...:
   gebed en lijden en gehoorzaamheid
   en mededogen zijn de vaste lijnen
   van 't dienstbaar leven dat hij heeft geleid
   tot nut van zowel groten als van kleinen.

Zijn voedsel, hartslag en zijn levenslucht
vond hij vanaf zijn jeugd in 't schouwend bidden.
Vereend met God tot aan zijn laatste zucht
was hij van Hem een echo in ons midden.
Neemt mijn geprevel nooit zo'n hoge vlucht,
op zijn verzoek blijf ik met and'ren bidden.

De maat van Jezus' lijden trof hem zeer:
hij voelde zich als Simon van Cyrene,
geroepen 't kruis te dragen van ons Heer,
zijn lijden op te dragen voor diegene
die, uitgeput of zwak, de kracht niet meer
bezat het eigen kruis nog op te nemen.

De passie van ons Heer heeft hij gevoeld
zielsdiep, zo in zijn voeten als zijn handen,
en ook zijn hart werd met een schicht doorwoeld
van vreugdevolle pijn die fel bleef branden.
De liefd' ontstak een vuur dat, nooit bekoeld,
zijn leven maakte tot een offerande.

Door 't daaglijks offer van de wijn en 't brood,
herhaalden Christus' afscheid van de zijnen,
- voor  hem een tocht met Jezus door de dood
tot aan Zijn levend onder ons verschijnen -
heeft hij heel levendig aan ons getoond
hoe wij genezen van de levenspijnen.

Hij die Gods liefde en  barmhartigheid
zelf proefde en ook verder wou geven,
heeft zoekenden een uitweg aangereikt:
verzoening met de bron van alle leven,
en moed om van de zondelast bevrijd
voortaan het kwaad met 't goede te weerstreven.

Hij keek door iemands ziel en in diens hart
en hield voor de spiegel van 't geweten.
Voor schone schijn en leugen was hij hard,
en streng voor wie van spijt niet wilde weten.
Hij brak van wie vanuit zijn schaduwzwart
naar 't Licht wou gaan de schuld- en zondeketen.

Zijn roep om naastenliefde metterdaad
te laten zien in tekens van erbarmen
aan kleinen voor wie alles tegen slaat,
kreeg antwoord dat zijn hart wel moest verwarmen.
En velen vinden nu hun toeverlaat
in 't grote pleeghuis voor de zieke armen.

Een heilig man, vanuit een and're tijd,
die mensen aanspreekt met antieke woorden
van offer, lijden en barmhartigheid,
van zonde, boete, strijd met de bekoorder,
van 't smalle pâd naar gelukzaligheid,
alsof die niet bij deze wereld hoorde...

... Toch ... in en door die oude buitenkant
herkennen wij met innerlijke ogen
dat wij slechts mens zijn als de binnenkant
geraakt, verlicht wil worden en bewogen
door Wie ons schept en draag. Zijn afgezant
laat zien hoe God steeds ingaat op ons pogen.

Maak, pater Pio, mij in deze tijd
weer wegwijs op de vele kronkelpaden
waarlangs ik door het leven word geleid;
versterk mijn hart en wil om vastberaden
te laten zien dat de barmhartigheid
een bron is van Gods zegen en genaden.

Kan ook gezongen worden op de wijze van: "Ik sta voor U in leegte en gemis"

 

6) DE NEDERLANDSE GEBEDSGROEPEN
Opmerkelijk mag genoemd worden dat de afgelopen drie jaar in Nederland zeven Pater Pio gebedsgroepen opgericht zijn!
Deze volgen het officiële statuut en zijn geregistreerd in het centrum voor de gebedsgroepen in San Giovanni Rotondo, geheel volgens de wens van de Kerk en ongetwijfeld ook van Pater Pio. Op 23 september, de verplichte gedachtenis van de Heilige Pio van Pietrelcina, was een landelijke dag georganiseerd voor leden van deze gebedsgroepen.
Met zo'n tweehonderd gelovigen en vijf priesters werd een plechtige eucharistie gevierd in de parochiekerk van Sint Michielsgestel. Na de gezamenlijke lunch, hebben vertegenwoordigers van de verschillende groepen kort een impressie van hun gebedsgroep gegeven. Dhr. Firmin Feyaerts sprak de aanwezigen toe als de nieuwe officiële verantwoordelijke en pastoor Smith gaf een kort overzicht van de eigen spiritualiteit van de Pater Pio gebedsgroepen. Een Lof sloot deze feestelijke en gezegende dag af. We hopen dat dit een jaarlijkse traditie wordt en uiteraard dat er meer Pater Pio gebedsgroepen ontstaan. Vanuit San Giovanni Rotondo zullen zekere handtekeningen komen om op de ingeslagen weg voort te gaan trouw aan de opzet van spiritualiteit van Pater Pio.
 
7) GEBEDSGROEPEN PATER PIO IN VLAANDEREN

Gebedsgroepen van Pater Pio bij de kapucijnen en in Vlaanderen

 In juni 2007 had het eerste BeNeLux congres van de ‘H. Pater Pio Gebedsgroepen’  plaats in Rotselaar(Wezemaal) en Scherpenheuvel. Het was voor ons een reden om, na een vergadering te Ieper, naar P. Boni ’s kamer te trekken om hem enkele vragen te stellen.

Pater Boni, wat is dat eigenlijk, een Pater-Pio-gebedsgroep?

Wel, ge weet dat P. Pio een enorme activiteit aan de dag legde naast zijn beschouwend leven.  Vooreerst zat hij vele uren per dag in de biechtstoel. Daarvoor is hij vooral gekend.
Maar in 1956 had hij reeds, met de vele grote giften die hij vooral van Amerikanen kreeg, een enorme heel moderne kliniek uit de grond gestampt. Dit hospitaal, ‘Casa Sollieva della Sofferenza’ werd en is nog een grote zegen voor Zuid-Italië. Zijn bedoeling was hiermee een huis voor de verlichting van het lijden op te richten en genezing en leven te schenken aan ontelbare, vooral arme, zieken.

Maar in dezelfde periode werd hij door de paus Pius XII gevraagd te beginnen met gebedsgroepen. Het was van groot belang mensen te hebben die zich toewijden aan aanbidding en aan een leven in vereniging met God.

Wat is nu het belangrijkste in een gebedsgroep? Een gebedsgroep wordt gevormd door een groep gelovigen die samenkomen rond een priester om in gemeenschap te bidden en zich geestelijk te vormen om steeds een meer samenhangend leven te leiden in gehoorzaamheid aan de Paus en de Kerk. 

Kan iedereen daar lid van worden?

Daar komt  geen abonnement of puntenkaart bij te pas. De aansluiting is vrij, zonder enige daaraan verbonden verplichting.  Om aan te sluiten volstaat het om deel te nemen aan een geplande bijeenkomst. Om een ‘groep’ te vormen moet ge wel de nodige documenten aanvragen bij het Centrum voor de Gebedsgroepen. Dit Centrum kan maar nieuwe groepen aanvaarden wanneer de aanvraag gesteund wordt door de geestelijke directeur, d.w.z. een priester die de verantwoordelijkheid op zich neemt na goedkeuring door zijn bisschop.  De Groepen zullen regelmatig contact onderhouden met het Centrum voor de Gebedsgroepen. 

Geen strenge voorwaarden blijkbaar.

Toch ook geen gemakkelijke! De groepen nemen op zich volledig en onvoorwaardelijk de leer van de Katholieke Kerk, geleid door de Paus en de Bisschoppen, aan te hangen.
Ik vertaal even de Italiaanse tekst hierover:
-Gehoorzaamheid aan de paus en de bisschoppen, van de woordvoerder binnen de Groep die geestelijk directeur is en door de plaatselijke bisschop benoemd werd.
-Bidden met de Kerk en in de Kerk en actieve deelname aan het liturgisch en sacramenteel leven.
-Eerherstel door de deelname aan het Lijden van Christus, naar de leer van de heilige Paulus.
-Actieve en werkzame naastenliefde voor de verlichting van de lijdende en hulpbehoevende mensen. 

En zijn er veel Gebedsgroepen?

In het persdossier, uitgegeven door de Algemene Verantwoordelijke voor de Benelux, Firmin Feyaerts, lezen we dat op 13 februari 2007 er 3409 Gebedsgroepen waren. In Italië 2757, in België 39 (waarvan 26 in Vlaanderen). In 55 landen vindt men erkende Pater Pio-Gebedsgroepen. Er zijn ook heel wat groepen die nog geen stappen gezet hebben naar het Centrum in San Giovanni Rotondo.  

Kunt ge de plaatsen noemen waar er erkende Groepen zijn in Vlaanderen?

Ik lees dit in het persdossier:

Bierbeek, Rotselaar, Brugge, Diksmuide, Heist-aan-Zee, Ieper, Knokke-Duinbergen, Kortrijk, Moorslede, Oostende, Roeselare, Ruddervoorde, Sint-Eloois-Winkel, Tielt, Torhout, Werken, Zandvoorde, Sint-Gillis-Waas, Lier, Meersel-Dreef, Turnhout, Oostmalle, Genk, Opoeteren, Sint-Truiden, Tongeren. 

Vertel nu eens wat over het 1e Benelux congres.

Het bestond uit twee dagen.
De eerste dag was een dag voor de geestelijke leiders, groepsleiders en besturen van de Pater Pio Gebedsgroepen. Het ging door in Wezemaal (Rotselaar) op zaterdag 16 juni.

Het hele congres was een initiatief van het Centrum van de Gebedsgroep in S. Giovanni Rotondo in samenwerking met de Heer Firmin Feyaerts, bijgestaan door zijn assistenten E.H. Roger Ghijsels, nationaal coördinator, en E.P. Paul Van Herck, norbertijn, geestelijke leider gebedsgroep Rotselaar.

Er waren heel wat officiële aanwezigen, een aartsbisschop uit Italië, een afgevaardigde van de H. Stoel enz.

Het was een gemoedelijke bijeenkomst. Vanuit S. Giovanni Rotondo was het een verkennend luisteren naar hoe het er in onze gebedsgroepen ter plaatse verloopt. Hun bemoedigend woord deed deugd. Het was een woord en wederwoord over wat nu precies de inhoud van een gebedsgroep was enzovoort. 

De tweede dag (zondag 17 juni) was dan de dag voor alle Piovrienden.
Deze ging door te Scherpenheuvel. Vooral in de grote Mariahal, die eivol liep van in de vroege morgen.

Om 9.30 u. had men op het plein achter de Mariahal een gemediteerd rozenhoedje.

Om 11.00 u. was er een plechtige internationale eucharistieviering. Het was een indrukwekkend gebeuren. Met aanwezigen uit België, Nederland, Luxemburg, Frankrijk… Er waren ook bisschoppen aanwezig uit Vlaanderen; Voorgangers en volk waren actief op elkaar afgestemd. Er werd innig gebeden en enthousiast gezongen.

Om 14.30 u. was de Mariahal weer naar behoren gevuld. Ook hier met bisschoppelijke aanwezigheid bij de eucharistische aanbidding. 

Naar mijn aanvoelen was het een meer dan geslaagde dag. De organisatie was perfect. De vieringen wat inhoud en deelname betreft van een zeer hoge kwaliteit. Een broederlijke en zusterlijke ontmoeting! 

Dankjewel, Pater Boni, voor deze boeiende uiteenzetting! 

                                                                     (Opgetekend door br. Jan Wouters).

 

8) BENELUXCONGRES

2de Beneluxcongres van de Pater Piogebedsgroepen

Korte inhoud en fotoreportage: 

1) Bijeenkomst te Wezemaal-Rotselaar. 

Op woensdag 8 juni 2011 ging de ontmoetingsdag door van de geestelijke leiders, groepsleiders en bestuursleden van de Pater Pio gebedsgreopen BeNeLux te Wezemaal-Rotselaar in het Ontmoetingscentrum van Focolare.

- Er werd een zeer interessante conferentie gegeven door aarstbisschop Michele Castoro, directeur-generaal van de gebedsgroepen.

   Hij behandelde het thema “Gaat jullie eveneens in mijn wijngaard arbeiden”, het apostolaat van de leken.

   In deze uiteenzetting legde hij zeven grote prioriteiten: heiliging, gebed, eucharistie, de biecht, het luisteren naar het Woord,
   het Woord verkondigen en getuigenis afleggen van de caritas.

- In de voormiddag gaf dokter Leandro Cascavilla, ondervoorzitter van de gebedsgroepen, een uiteenzetting over de werking en de spiritualiteit
   van de Casa Sollievo della Sofferenza.

- In de namiddag luisterden we naar de conferentie van pater Marciano Morra, secretaris-generaal van de gebedsgroepen van Pater Pio.
   Hij behandelde het thema: “De Gebedsgroepen: levende ervaring en uitzicht naar de toekomst.” 

     
     
     
     

2) Plechtige eucharistieviering ter gelegenheid van de 30ste verjaardag van de Pater Piogebedsgroep te Rotselaar.

Om 19.00 uur had er een plechtige eucharistieviering plaats in de kerk te Rotselaar waarin Mgr. Michele Castoro voorging in concelebratie met Mgr. Berloco apostolus nuntius, Padre Marciano Morra en alle aanwezige geestelijke leiders.

De gemeenschap van de Vlaamse Kapucijnen sturen langs deze weg de hartelijkste gelukwensen bij deze verjaardag. Ze prijzen de inzet van al deze mensen in de loop van deze 30 jaar. We gedenken in het bijzonder br. Arni Decorte zaliger gedachtenis die met Firmin Feyaerts deze gebedsgroep gesticht hebben.

     

     
     
 

 3) Ontmoetingsdag van de Pater Piogebedsgroepen uit de BeNeLux te Scherpenheuvel op 9 juni 2011.

 - Om 9.30 uur werd in de Mariahal een ode gebracht aan Maria. We hebben er samen het rozenhoedje gebeden.

- Om 11.00 uur plechtige eucharistieviering met voorganger Mgr. Michele Castoro, aarstbisschop van het aartsbisdom Manfredonia – Fieste
   en San Giovanni Rotondo in concelebratie met Mgr Berlocco, pauselijk nuntius, Mgr. de Jong, hulpbisschop van Roermond, Pater Marciano Morra
   en de aanwezige geestelijke leiders en priesters uit de Benelux. 

- Om 15.30 uur eucharistische aanbidding in de Mariahal.

     

     
     
     

-

 

9) HERDENKINGSPLECHTIGHEID BROEDER ARNI DECORTE

Herdenkingsplechtigheid voor

                Broeder Arni Decorte 

Stichter in 1965 van de gebedsgroep van de H. Padre Pio te Bierbeek

Op 07/07/2014 is het 100 jaar geleden  dat Br. Arni geboren werd

Dit willen wij herdenken op     zaterdag 05 juli 2014

in de kapel van UPC Sint – Kamillus,

Krijkelberg 1 te 3360 Bierbeek

tijdens de misviering van 18.30u.

Wij nodigen u allen van harte uit om deze jubileumviering bij te wonen.

 

10) VERSLAG EN FOTOREPORTAGE PIODAG 21 AUGUSTUS 2014

Pater Boni:

Op donderdag 23 augustus 2012 ging te Meersel-Dreef Hoogstraten de jaarlijkse Heilige Pater Piodag door.

Van heinde en ver kwamen de bedevaarders rond 10.00 uur toe. Vanuit Ieper – Moorslede – Izegem en Waregem waren er drie bussen met 129 bedevaarders.
Gedurende de reis naar Meersel-Dreef werd er veel gebeden, nagedacht over de boodschap van pater Pio en met elkaar van gedachten gewisseld.
In Meersel-Dreef waren we met een kleine 700 om deze dag in gebed en verbondenheid met pater Pio door te brengen. Hij nam ons mee naar moeder Maria en bracht ons zo bij God: Vader, Zoon en Heilige Geest.

Het weer was ons heel goed gezind. We hebben eucharistie gevierd in het alom gekende Mariapark.

Mgr. Paul Van den Berghe ging voor in de eucharistieviering. Hij hield een indrukwekkende homilie over de persoon en de zending van pater Pio. (Zie hoger).

Na de eucharistieviering hebben de meesten de uitgebreide broodmaaltijd genomen. Het was een gelegenheid om elkaar nog beter te leren kennen.
Na de broodmaaltijd had men vrije tijd tot 14.00 uur. Velen trokken zich terug in de stilte van het Mariapark men bracht ook een bezoek aan de tentoonstelling van pater Pio en keken naar de DVD over het leven van Pater Pio. Velen hebben ook gebruik gemaakt van de  biechtgelegenheid die voorzien was in de kerk.

Om 14.00 uur kon men vrijblijvend deelnemen aan de geleide kruisweg of de geleide rozenkrans. Pater Norbert Maertens uit Izegem leidde de kruisweg en Pater Boni uit Ieper de rozenkrans.

Om 15.00 uur verzamelden we weer allen aan de grot bij moeder Maria. In de afscheidsviering werden we stil bij de woorden van pater Luc over pater Pio (zie hoger).

Na de bloemenhulde kon men het beeld van pater Pio aanraken en de relikwie vereren.

Met de klassieke appelflap en een wens om elkaar weer te zien op de pater Piodag van 2013 op 22 augustus, namen we afscheid van elkaar.

 

    Pater Luc:

De H.P.Piodag was super!

Inderdaad, het was een superdag. Na een te warme week, mochten wij een paar dagen voor de Heilige-Pater-Pio-Dag genieten van beetje afkoeling en op de dag zelf mochten we ons verheugen op een prachtig en gezellig zonnetje. In de vroege morgen was het  stil buiten maar in de zaal was een hele ploeg druk bezig met broodjes smeren voor het middageten. Alles vers in een mooie verpakking, mee dan 500 eetpakketten. De eerste bezoeker zat reeds om zeven uur te bidden bij de grot. Een paar uur later was de stroom van Piovrienden niet meer te stuiten. Fietsen, auto’s, drie grote autobussen uit Ieper en omstreken en de ophaalbus van Verhoeven vulden alle parkeerplaatsen.

Terwijl de Pio-vrienden in het park een plaatsje zochten, maakten Mgr. Paul Van den Berghe en de priesters zich klaar voor de openingsviering aan de grot. De Bisschop met tien concelebranten rond het altaar voor de eucharistieviering vormden een indrukwekkend beeld. Bijna alle plaatsen bij de grot waren volzet, en dat betekent tussen 750/800 Pio-vrienden aanwezig. Samen bidden, samen zingen tijdens de eucharistieviering is prachtig en straalt iets uit van vrede, vreugde en vriendschap om “dit samenzijn rondom de Heer…” Na de lezing van de blijde boodschap kregen we een heerlijke en heel persoonlijke preek van Bisschop Paul. Iedereen luisterde gespannen naar zijn woord van bemoediging. (Te vinden op de website van de Kapucijnen) Het uitreiken van de H. Communie met vier priesters verliep sereen en rustig terwijl we mochten luisteren naar de hemelse muziek van Kristina Kupryté op haar Kanklès.

Voor het middagmaal, overal blije mensen, met de brooddoos in de ene hand en de mok met afbeelding van Pater Pio in de andere. Er is geen enkel mok blijven staan. Met eigen servet werden ze netje droog gekuist en de mok verdween in de handtas als mooie herinnering aan deze dag. Iedereen heel blij met deze attentie. De namiddag activiteiten verliepen heel goed. In de oude schuur waren de stoelen voor de de film over het leven van Pater Pio, steeds volzet. In de namiddagkruisweg wist P. Norbert  meer dan 100 mensen te boeien door het lijdensverhaal van Jezus. Bij de rozenkrans, geleid door P. Bonni, volgden eveneens meer dan 125 gelovige de levendige vertellingen over het leven van Maria en Jezus, van geboorte tot kruisdood, het evangelie in notendop. Ander mensen vonden rust en troost bij de grot of bij P. Pio. “Ik kom niet om te bidden, maar om een poos bij U te zijn…” In het Pio-zaaltje verdrongen de mensen zich om enkele kleine attributen van Pater Pio te kopen.

Het was zo drie uur in de namiddag, tijd voor de afscheidsviering.  Iedereen present bij de grot, alle banken vol! Met vurige gebeden en liederen sloten we deze mooie dag. Iedereen kreeg nog een bloempje om te offeren bij het beeld van onze goede vriend P.Pio. Het was een wondermooi om te zien hoe iedereen de handen van Pater Pio even vast hield met daarbij de ogen op P.Pio gericht. Onbeschrijfelijk en betekenisvol. Ieder met zijn eigen vragen, ieder met zijn eigen verlangens, ieder met zijn eigen dank.

Het was een mooie dag, een superdag. Allemaal blije mensen. Allemaal tevreden mensen. Allemaal mensen met één verlangen: volgend jaar er weer bij te mogen zijn. Het is moeilijk om de sfeer van dergelijke dag te beschrijven. Ge moet het beleven en mee leven met de honderden Pio-vrienden. Iemand mailde ons over deze Pater Pio dag: “Bedankt voor de fijne Pater-Pio-dag. Het was voor mij vol bezinning, er hing een fijne energie. U tilt mij op!”            P.Luk.

 

   Homilie van Mgr. Paul Van den Berghe:

Homilie Heilige Pater Pio dag

Waarde Vrienden van Pater Pio
Waarde Zusters en Broeders in de Heer

Wij zijn hier samengekomen om te vieren en te overdenken wat Pater Pio voor ons betekend heeft en tot op heden nog betekent: voor ons persoonlijk geestelijk leven en voor ons gelovig samenleven. Wij zijn hier samen om, denkend aan hem, samen te bidden met hem, voor al de intenties die wij in ons hart meedragen.

Wij zijn hier niet samen om nieuwe dingen te horen over het leven en de figuur van de heilige Pater Pio. Dat kan ik trouwens niet. Ik wil hier alleen maar - voor mezelf en voor u allen - de vraag stellen: Waartoe heeft de Heer ons de heilige Pater Pio gegeven?

1. Een heilige is ons door God gegeven om ons wakker te schudden, om onze ogen te openen, om ons iets te komen leren of in herinnering te brengen. En zo heeft elke heilige iets van een profeet en van een kerkleraar.

Dat is ook zo voor de heilige Pater Pio. Hij heeft onze ogen geopend voor een andere wereld dan die welke we zien met onze gewone ogen: de wereld van onze ziel, van geestelijke strijd
en beproevingen, van mystieke vreugde en pijn. Hij heeft ons herinnerd aan de werkelijkheid van het wonder
, maar vooral aan de werkelijkheid van God, zijn aanwezigheid, zijn heiligheid, zijn liefde. En dat alles in het gelaat van de Gekruisigde.

Ten diepste geraakt, ja, gekwetst door de vereniging met de Gekruisigde, heeft Pater Pio ons geleerd dat wij het lijden niet als een vloek moeten zien, maar als een uitnodiging en een gelegenheid om dicht bij Jezus te komen. Met de apostel Paulus heeft hij getoond hoe Gods grootheid zich ten volle openbaart in onze zwakheid, als wij ons maar toevertrouwen aan de liefde van Christus.

Zijn leven heeft ons herinnerd aan een grondwaarheid van ons geloof, met name dat leven - echt leven - geboren wordt uit het kruis. Lichamelijke zwakheid en ziekte, angsten en geestelijke verwarring, pesterijen door de duivel, onbegrip van mensen en tien jaren verplichte afzondering: ja, een leven getekend door het lijden, maar dat is opengebloeid in geestelijke vruchtbaarheid, in erkenning door het gelovige volk en de herders van de Kerk.

Aan allen die zich pastoraal inzetten in ons Kerk leert zijn leven dat pastoraal succes niet mag gezocht worden, maar ook dat men in dienst van God meer kan geven dan men uit zichzelf vermag, omdat het Gods werk is.

Priesters en bisschoppen heeft Pater Pio herinnerd aan het belang van biecht en geestelijke leiding.

Aan religieuzen en alle Godzoekers zegt Pater Pio, dat zij wonderlijke gaven zoals visioenen en stigmata niet mogen zoeken, en zeker niet mogen beleven als een verrijking van henzelf, maar alleen als een dienst van de verzoening met God.

2. Een heilige is aan de Kerk gegeven om mensen te verzamelen, opnieuw bijeen te brengen in een beleefde gemeenschap van geloof, hoop en liefde.

Soms realiseren heiligen dat, door in de kracht van de Geest actief op zoek te gaan naar de mensen, zoals de apostel Paulus en zo vele heilige missionarissen dat deden.

 

Maar soms gebeurt dat, doordat van alle kanten mensen naar de heilige toekomen, om hem te zien en te horen, om hem aan te raken. Zo gebeurde dat ook met Jezus zelf in de dagen van zijn optreden in Galilea. Zo gebeurde het ook met de heilige pastoor van Ars. Zo was het ook met Pater Pio. Van overal zijn inderdaad massa's mensen gekomen om hem te zien en te horen, om bij hem te biechten te gaan, om zijn heilige mis bij te wonen. En de stroom van mensen is blijven doorgaan en is nog vermeerderd na zijn dood en zijn heiligverklaring. Terwijl intussen zo vele mensen regelmatig bijeenkomen in de gebedsgroepen, die hij gesticht heeft.

Ja, ook de heilige Pater Pio is aan de Kerk geschonken om mensen bijeen te brengen. Nu door de tijdsgeest hier bij ons in het Westen de Kerk als gemeenschap onder zware druk staat, moeten wij hopen dat langs Pater Pio, en langs andere kanalen, vele mensen naar Christus worden gebracht.

3. Heiligen zijn ons door God gegeven als lichtende voorbeelden, om na te volgen. Hoe doet Pater Pio dat voor ons?

In zijn geestelijke leiding toonde hij zelf altijd begrip voor de eigen levensomstandigheden, de eigen persoonlijkheid en de eigen roeping van elke biechteling. Hij wist zelf, en hij zegt het ook aan ons, dat wij hem niet moeten navolgen in zijn zwakke gezondheid, in zijn angstvalligheid van geweten, in zijn dorst naar het lijden. Uiteraard is hij voor ons niet na te volgen in zijn visoenen en extasen, in zijn helderziendheid en zijn stigmata.

Maar wel is hij voor ons een na te volgen voorbeeld in de trouw aan zijn roeping, in zijn gehoorzaamheid, in zijn liefde voor het gebed, in zijn ijver voor een heilig en zuiver leven, in zijn moed en zijn geduld om het lijden te dragen, en tegelijk in zijn ijver om het lijden van anderen te verzachten, om goed te zorgen voor zieken, om met wat gegeven wordt goede werken te doen.

4. Als heilige was Pater Pio was zo anders dan wij, maar het diepste geheim van zijn leven is eigenlijk ook het geheim van ons leven. Door het doopsel en het geloof zijn wij allen ledematen van Christus. Wij zijn gedoopt om in leven en sterven verbonden te leven met Christus. Als gedoopten zijn wij allen geroepen om te delen in de blijde, de droeve en de glorieuze mysteries van Jezus. En dat is ook de roeping geweest van Pater Pio. Zijn leven is niets anders geweest dan een deelname aan die mysteries, de mysteries van de rozenkrans, die hem zo dierbaar was.

Zoals de apostel Paulus, vader Franciscus en zo vele heiligen is hij daarbij bijzonder getroffen geweest door de verbondenheid met de Gekruisigde. De manier waarop hij dat geheim beleefd heeft, is uitzonderlijk en hangt samen zowel met Gods genade als met zijn menselijke natuur, zijn temperament, zijn lichamelijke en geestelijke toestand.

Willen wij op een verstandige en vruchtbare wijze hem navolgen, dan moeten ook wij rekening houden met onze eigen levenssituatie, om daarin dan met een groot geloof het geheim te leren ontdekken van onze vereniging van Christus. Hem te kennen, met Hem te vergroeien, te delen in zijn sterven om te delen in zijn opstanding, Hem lief te hebben en geborgen te zijn in zijn liefde: dat is het geheim van ons christen zijn, hetwelk wij mogen delen met de heilige Pater Pio. Hij moge ons daarbij helpen.

+ Paul Van den Berghe

 

 

 

   Toespraak door pater Luc Wouters.

 Goede pater Piovrienden.

Vandaag hebben wij ons weer heel dicht bij P. Pio gevoeld. Daarvoor zijn we heel dankbaar. Wij zijn P.Pio dankbaar om de bemoediging die van zijn voorbeeld uitgaat. We zijn hem dankbaar omdat hij ons in het voetspoor van Jezus beter leerde bidden. Wij zijn hem dankbaar omdat hij staande bleef in de moeilijke momenten. Maar vooral zijn we hem dankbaar omdat hij Gods liefde zichtbaar heeft gemaakt in onze wereld. Dit zijn de voornaamste gedragslijnen van Pater Pio die aan de grondslag liggen van zijn heiligheid.

De roeping van Pater Pio was op de eerste plaats een apostel zijn, een apostel naar het hart van Jezus. En apostel zijn, betekent een afgezant zijn van iemand anders, iemand die  boven ons staat. Bij pater Pio moeten we niet ver zoeken van wie hij een afstraling wilde zijn. Van meet af aan heeft hij gekozen om te streven naar geestelijke volmaaktheid, naar zijn persoonlijke heiligheid. “Wees heilig, want ik ben heilig” zei Jezus. Dat was zijn streven.

Zo kende hij maar één weg: het voetspoor van Jezus, de blijde boodschap, zonder compromissen, totaal en geheel. Trouw aan zijn ideaal, consequent aan zijn roeping. Alleen als men trouw blijft aan zijn gegeven woord, aan het woord van God, kan men een goede apostel zijn, een goede verkondiger, een goede priester. 

In het voetspoor van Jezus leerde hij bidden. Bidden is de taal van Jezus. Door gebed komt met dichter bij Jezus en dichter bij eigen heiliging. Vandaar dat P.Pio de gebedsgroepen in leven heeft geroepen. Daarvoor zijn wij dankbaar omdat hij ons leerde om een apostel van gebed te zijn. Een tijdgenoot van pater pio zei: Pater Pio bed niet maar hij was gebed.

Dit gebed heeft hem altijd gedragen, heeft hem altijd geholpen moeilijkheden te overkomen, hoe zwaar de aantijgingen ook waren. Nooit heeft hij zich daarover kwaad gemaakt, het deed hem wel pijn maar zijn enig wapen was: deemoed, nederigheid en overgave aan de wil van God. Dat was zijn heiligheid:totale overgave.

Zo heeft hij de liefde van God zichtbaar gemaakt in onze wereld. Pater Pio vervulde zijn apostolaat op een bijzondere wijze. Nooit betrad hij een preekstoel. Soms een klein woordje in de H.Mis. Hij schreef geen boeken of wat ook. Hij gaf nooit conferenties. En toch kwam heel de wereld naar hem om een woordje van troost en  sterkte. Die kracht haalde hij uit zijn heiligheid, zijn heilig leven.

Mogen wij dit vandaag meenemen: De  boodschap van Pater Pio is de blijde boodschap van Jezus in je eigen opnemen en dan aan anderen doorgeven door je voorbeeld,  doorgeven en voorleven. Het is een begin van onze heiliging. Het is de veiligste weg om ons doel te bereiken, de directe weg naar vrede en eenheid, naar vreugde en geborgenheid, de weg die pater Pio vanaf zijn jeugd heeft ingeslagen tot zijn laatste ademtocht.

Pater Pio wij danken u voor uw voorbeeld, enthousiasme en gebed. Geef ons de kracht om uw voorbeeld te volgen, dan zijn we op goeie weg. Zegen ons deze dag, zegen onze families, zegen onze grote wereld. Dankjewel, Pater Pio!

 

Fotoreportage

Eucharistieviering

 

 

         
   
   

 

   
   

Broodmaaltijd

   
   

 

 

 

   
   
         
   
         
   
         
   
         
       
 

Bezinning in de kerk  -  Wandeling in het Mariapark  -  Tentoonstelling  -  Kleine aandenkens  -  Boeken en video's

 
 

 
         
   
         
   
         
     
         

    Kruisweg en Rozenkrans

   
         
   
         
     
 

Bloemenhulde en relikwie vereren

   
         
   
         
       
 

Tot weerziens

 
       
     

 

11) DE GEBEDSGROEPEN VAN PATER PIO
Korte voorgeschiedenis

Niemand zal betwijfelen dat Pater Pio een man was met een intens gebedsleven. Pater Pio hield nooit op te herhalen: "Luister naar Christus, luister naar de Puas en bidt, bidt veel zonder moe te worden." Hierin liggen de basiselementen van de oprichting van zijn gebedsgroepen. Over zijn casa, dat voor allen openstond, sprak Pater Pio in zijn openingstoespraak de hoop uit "dat dit een tempel van wetenschap én van gebed zou worden, waar de mensheid zich zou erkennen in de Gekruisigde Jezus als één kudde en één Herder."

De casa is geen gewoon hospitaal. Pater Pio heeft steeds de naam "hospitaal" angstvallig vermeden. "Hospitaal" doet op de eerste plaats denken aan de bekommernis om de zieke fysieke sterkte te geven en te genezen, welnu de casa is meer, ze is ook een centrum van geestelijk leven, een centrum van gebed waar de mens eveneens geestelijk sterkte en kracht mag vinden en ervaren.

Het pontificaat van Paus Pius XII (1939-1958) was gebaseerd op het gebed. Steeds heeft hij het gebed aanbevolen als grondslag om eigen inwendig leven te verdiepen en om in te gaan tegen de ontkerstening in de naoorlogse periode. De gebedsgroepen die door Pater Pio werden gesticht zijn dus enkel een praktische uitvoering van de voortdurende onderrichtingen en aanbevelingen van de Paus. "Luisteren naar Christus, luisteren naar de Paus; voor anderen een stil voorbeeld zijn." Zo was de stem van de Paus de trouwe weerklank van de stem van Maria, die in al haar verschijningen nooit heeft opgehouden het gebed en vooral de rozenkrans aan te bevelen. Hierin kon Pater Pio zich volledig in terugvinden.

De casa is naar de wens van Pater Pio het centrum van de gebedsgroepen geworden. In 1950 werd de benaming "Gebedsgroepen" (Gruppi di preghiera) officieel gebruikt. Op 15 juli 1950 gaf het centrum de gebedsgroepen in de Casa Sollievo della Sofferenza zijn eerste basisrichtlijn: "Een gebedsgroep kan enkel gesticht worden onder de leiding en voorzitterschap van en priester." Sindsdien zijn er nog enkele vaste richtlijnen bijgekomen. Het gaat vooral om de geest van Pater Pio  en zijn geloof in de kracht van het gebed. Het aantal is gegroeid tot vele duizenden gebedsgroepen verspreid over de ganse wereld.

Richtlijnen tot oprichting van een gebedsgroep.

Om een zekere gelijkvormigheid tussen de vele gebedsgroepen te bewaren, werden enkele normen uitgeschreven die op de eerste plaats dienen als richtlijnen maar tevens om de groepen te beschermen tegen vervlakking en om te voorkomen dat ze zouden weggroeien van de gangbare leer van de kerk.

Twee grondvereisten om een gebedsgroep op te richten.

- De gebedsgroepen worden gevormd door gelovigen die minstens eenmaal per maand samenkomen onder de geestelijke leiding van een priester.
- De gebedsgroepen kunnen enkel goedgekeurd worden door de Casa als ze opgericht worden met de zegen en goedkeuring van de bisschop.

Andere richtlijnen in de geest van Pater Pio.

- De gebedsgroepen blijven onderscheiden van de andere parochiale groeperingen en hebben een eigen karakter.
- De leden van gebedsgroepen hebben als streefdoel zich te gedragen als voorbeeldige en voertuigde christenen in dienst van de kerk.
- Ze worden gebedsgroepen van Pater Pio  genoemd omdat al wie van een gebedsgroep deel uitmaakt zijn gebeden en zijn offers wil verenigen mete de gebeden en offers die Pater Pio  dagelijks in zijn H. Mis aan God heeft aangeboden in vereniging met de priesters van de hele wereld.

De inhoud van het gebedsmoment.

De inhoud van een gebedsbijeenkomst kan variëren al naar gelang tijd en plaats. De maandelijkse Eucharistieviering met H. Communie is een must. Tijdens de viering kan een grote meditatie gehouden worden over het leven van Jezus, van Maria, van Pater Pio, de tijd van het liturgisch jaar. Na de viering, aanbidding bij het Allerheiligste, rozenkrans en/of andere gebeden, gebeden voor intenteis van de aanwezigen, liederen en zegen met het Allerheiligste. Verering van de relikwie van Heilige Pater Pio.

Erkenning van de gebedsgroep "San Padere Pio" van Meersel-Dreef.

Zoals vele andere gebedsgroepen deden ook wij onze aanvraag om onze Gebedsgroep te erkennen. De Bisschop gaf graag zijn toestemming om een dergelijke gebedsgroep op te richten. Per kerende post mochten we het formulier gestempeld en getekend door de bisschop ontvangen. Met een begeleidend schrijven gingen de brieven naar de "Casa Sollievo della Sofferenza". Enkele weken later mochten we ons verheugen bij het ontvangen van een brief van "Il Direttore Generale, Padre Domenico D'Ambrosio." Hij schrijft: "Met grote vreugde delen wij U mede dat wij uw gebedsgroep "San Padre Pio van Meersel-Dreef" onder de grote familie van Pater Pio hebben opgenomen.'

Op de eerste plaats telt het gebed en de inzet van de mensen die samen komen om te bidden, maar door de erkenning van de groep behoren we werkelijk tot de grote familie van onze goede vriend Heilige Pater Pio. Wij hopen dat  hij ons allen mag blijven zegenen en begeleiden.

P. Luk

 

12) DERDE BENELUXCONGRES VAN DE PATER PIO GEBEDSGROEPEN
 
   
13) VERSLAG EN FOTOREPORTAGE PIODAG 20 AUGUSTUS 2015
FOTOREPORTAGE
Aankomst en elkaar begroeten:
   
Eucharistieviering
   
         
   
         
   
         
Broodmaaltijd al      
   
         
   
         
   
         
   
         
   
         
Geleide kruisweg        
   
         
       
Geleide rozenkrans        
   
         
   
         
   
         
   
         
   
         
Slotviering en bloemenhulde        
     
         
Nog een appelflap en gezellig samenzijn voor de afreis        
   
         
   
         
   
         
   
         
   
         

 

 
         
Uit het parochieblad van Ieper centrum

Pater Piobedevaart. Op donderdag 20 augustus vertrokken er vanuit Ieper twee bussen naar Hoogstraten Meersel-Dreef voor de pater Piobedevaart. Er was een bus die in Moorslede nog 28 personen ging ophalen die vanuit Moorslede zelf, Brugge, Izegem en Gullegem kwamen.  De andere bus nam bij de afrit in Deerlijk nog vijftien bedevaarders op die uit Waregem, Deinze en Beveren - Leie kwamen. Onze 106 bedevaarders maakten deel uit van die zevenhonderd bedevaarders te Meersel-Dreef. Bisschop Mgr. Patrick Hoogmartens ging voor in de viering. Op een waardige, rustige en aangrijpende wijze nam hij ons mee langs pater Pio, moeder Maria naar de diepte van het geloof in God: Vader, Zoon en H. Geest. Op zijn eenvoudige, uit het leven gegrepen, boeiende en niet vervelende homilie die meer dan 25 minuten duurde bracht hij ons bij de levensboodschap van pater Pio: “Wees een goed christen”. Hij sprak ons over zijn ontmoeting met paus Franciscus op het Sint Pietersplein ter gelegenheid van de internationale misdienaarsdag  dag te Rome. Hij droeg voor het eerst in het publiek het borstkruis dat hij persoonlijk op dat ogenblik van de paus had gekregen. In de geest van pater Pio bewoog hij zich tussen de mensen, luisterde naar hun vreugde en pijn, hij bemoedigde. Hij zou dezelfde dag nog aanwezig zijn in Hasselt op Pukkelpop. Ja, met bisschoppen als Patrick Hoogmartens, Jozef De Kesel, Johan Bonn, Luc Van Looy en nog anderen hebben we toch fijne bisschoppen als herders van Gods volk. 

Na de broodmaaltijd - middagmaal kon men zich verder verdiepen in de spiritualiteit van pater Pio. Er werd veel biecht gehoord, velen vertoefden in de kerk bij het Allerheiligste. De film over het leven van pater Pio en in de tentoonstellingsruimte was er veel volk. De geleide rozenkrans en kruisweg trok veel volk en uiteraard was de slotviering met bloemenhulde weer een aangrijpend ogenblik. Voldaan keerden we huiswaarts gesterkt in verbondenheid en zeer enthousiast om ter plaatste te getuigen van wat een goed christen is. Uitgebreider verslag en fotoreportage op de website: www.kapucijnen-vlaanderen.be bij rubriek Pater Pio.

 
Verslag van pater Luc

Het was weer “Pater Pio Dag!”

De dag na de “Pater Pio Dag” mochten we  het volgende mailtje ontvangen: “Het was gisteren in alle opzichten een heel mooie en zonnige “Pater Pio Dag.” Ik heb echt genoten van alles. Het feit, dat we in het Mariapark de H. Eucharistieviering hebben mogen beleven, was een groot goed en dat kan alleen maar van Boven komen! Nogmaals dank voor deze uitzonderlijke gelegenheid die ik  gisteren, met de Pater Pio Dag heb mogen meemaken en beleven. Dankjewel en tot volgend jaar.” Dit mailtje zegt genoeg. En ik ben er zeker van dat heel veel aanwezigen dit zullen onderschrijven.

Lang geleden schreven we aan Mgr. Patrick Hoogmartens, bisschop van Hasselt een brief om te vragen of hij zo goed zou willen zijn om dit jaar voor te gaan in de eucharistieviering op de Pater Pio Dag. Per kerende kregen we een enthousiast en positief antwoord. Voorheen hebben we mekaar nooit ontmoet. Maar toen die morgen van de H.P.Pio Dag, een vriendelijke en blije Bisschop  uit de auto stapte, was het alsof we mekaar reeds lang kenden. Veel tijd mochten we niet verliezen. Om 10.15  was de afspraak om bijeen te komen in de sacristie. Een bonte Kapucijnengemeenschap: naast Mgr. Patrick,  waren er  medebroeders uit verschillende landen uit Polen, India, Congo, Nederland, vier  Vlamingen met E.H. Jan Verheyen, gewezen Deken uit Lier. Bij mijn laatste bedevaart  naar P.Pio kreeg ik acht mooie stola’s met beeld van P.Pio erop, als geschenk. Prachtig! Het was een mooi toen we in Processie bij de grot rond het altaar kwamen. Wij keken onze ogen uit bij het zien van die massa Piovrienden. Geen zitplaatsje was nog  te vinden: 900 Piovrienden. Prachtig!

De eucharistie was een plechtige viering met de bisschop en concelebranten, waar alle mensen, echt hoorbaar, met veel enthousiasme mee baden en mee zongen. De bisschop en ook wij keken verrassend naar deze enthousiaste mensenmassa. Dit stimuleerde zeker de bisschop om een mooie preek ten beste te geven. Het was stil en iedereen luisterde naar zijn eenvoudige maar diep doorleefde preek. Het thema van dit jaar was: “Wees een goed Christen.” De viering, afwisselend met gebeden en gezangen, verliep sereen en doorleefd.  Zoals gewoonlijk gingen alle priester rond om de vredewens uit te dragen tot grote vreugde van de aanwezigen. Het was bijna twaalf toen we samen de zegen van St. Franciscus zongen en de bisschop afsloot met zijn zegen. Na de viering maakt hij gul de tijd om de mensen even te ontmoeten waarna hij samen met hen aan tafel ging in de cafetaria voor de broodmaaltijd, gepresen-teerd in een plastieke brooddoos met drinkbeker. Ook hij nam graag de bijbehorende beker met beeld van P.Pio mee, als herinnering aan deze dag.

In de namiddag, van één tot en met drie, was er voor iedereen wat. In de kerk op het altaar, stond de monstrans  met het  Allerheiligste ter aanbidding uitgesteld tevens tijdens deze twee uren was er biechtgelegenheid. Vier medebroeders waren beschikbaar. Hiervan werd dankbaar gebruik gemaakt. In het park leidde pater Bonni de rozenkrans met de nodige uitleg langs de uitbeeldingen van de 15 mysteries. Aan de ander kant van het park volgden eveneens  meer dan honderd mensen de geleide kruisweg. In de oude “Boerenschuur” waren de  120 plaatsen bijna altijd bezet om de video over het leven van Pater Pio te bekijken. Weer anderen konden in het occasioneel winkeltje een aandenken kopen voor zichzelf of voor vrienden. In de kerk bleven  sommige bidden bij het Allerheiligste, terwijl anderen het park verkozen  voor een stil gebed bij de grot, bij Maria of bij de H.P.Pio. Van al deze mogelijkheden maakte ieder naar keuze, godvruchtig gebruik. 

Om drie uur in de namiddag vierden we het afscheid en het einde van dit mooi samenzijn. Een korte woorddienst afgewisseld met gebeden en gezangen tot de H.P.Pio, waarna nog een kort preek door P.Luk. Tenslotte werden alle aanwezigen uitgenodigd om een bloemetje neer te zetten bij het beeld van onze goede vriend, Pater Pio. Zo velen namen innig de handen van Pater Pio even vast. Een veel betekenend gebaar met vraag of dank. Tenslotte kon men de relikwie vereren. We stonden maar liefst drie kwartier om de mensen de gelegenheid te geven de relikwie aan te  raken of met een kusje te vereren.

Zo liep deze prachtig dag ten einde. Om de innerlijke mens te versterken kreeg iedereen  nog een  tas warme koffie met een lekkere appelflap en weldra reden de autobussen met de Pater Pio Vrienden al wuivend terug naar huis, blij, tevreden en gesterkt door wat ze deze dag mochten meemaken en ervaren.

Volgend jaar gaat de Heilige Pater Dag door op 18 augustus 2016. Nu reeds van harte uitgenodigd en welkom.

P.Luk.

  

Toespraak van pater Luk tijdens de slostviering

Wees een goed Christen.

Mijn goede vrienden van Pater Pio en dus ook goede vrienden van mekaar want goede vriend zijn van P.Pio en niet van mekaar, dat kan niet samen gaan. Hiermede komen we aan het einde van deze mooie dag. De hoofdgedachte die we vandaag meedragen is: “Wees een goed Christen.” Eerst een paar vraagjes: “Moet je Christen zijn om een goed mens te zijn?” Neen, ook een niet Christen kan een goed mens zijn. Anderzijds: “Moet je een goed  mens zijn om een goed Christen te zijn?  Een driedubbel: Ja!

“Goed zijn” voor een Christen is niet zo maar één de vele  mogelijk-heden, neen,  het is niet één van… maar het is de énige mogelijkheid om goede leerling te zijn van Jezus.  En als we ons vrienden van P. Pio noemen, dat staat ook dit voor ons  hoog in het vaandel. Meer nog, goed zijn is voor ons geen keuze, maar een daadwerkelijke plicht.

“Jullie moeten onverdeeld goed zijn, zoals mijn Vader in de hemel onverdeeld goed is!” Dit zegt Jezus in de Bergrede waarin hij zijn toehoorders duidelijk maakt wat de levenshouding van zijn volgelin-gen moet zijn. De ondertoon van alle zaligsprekingen en de voor-waarde  om deze aan te kunnen  luidt: “Onverdeelde goedheid.”

“Onverdeeld goed!” Wat is dat? Dat betekent dat de graad van onze goedheid niet mag afhangen van onze sympathie of antipathie. Wie zijn goedheid laat afhangen van de sympathie of antipathie, verdeelt de mensen in categoriën. Bij een goed kristen moet het een onver-deelde goedheid zijn. Jezus zeg: “Als je alleen je broeder groet, wat voor bijzonders doe je dan? Dat doen ook  de heidenen.”  

Goedheid in de evangelische zin is dus geen emotionele houding  maar een morele instelling, ongeacht de persoon die voor je staat. Goedheid is voor een christen meer dan een morele eis, zij is een religieuze plicht. Ze overstijgt daardoor de moraliteit van de goede wil. “Doe een ander niet,  wat ge niet wil dat aan jou gedaan wordt.”

De Christelijke eis tot goedheid  stapt niet alleen over de grenzen van de sympathie, ze stapt ook over de grenzen van de wederdienst.  Ge doet het onbaatzuchtig, enkel om goed te zijn en goed te doen zonder  een tegengebaar te verwachten. Zo is de Christelijke goedheid grenzeloos want onverdeeld goed zijn betekent voor Christus, gaan tot het uiterste: “Heb je vijanden lief….”

Vroeger leerden we: “Wees volmaakt…” Dat komt nogal zwaar en abstract over. Niemand is “Volmaakt!” Maar streven naar volmaakt-heid, m.a.w. echt proberen om je best te doen, dat klinkt veel menselijker en daartoe zijn we allemaal opgeroepen. En deze volmaaktheid is gelegen in de liefde voor de mens ook als ze ons minder goed liggen, liefde voor je vijanden. Laat u niet ontmoedigen.

Onze grote voorganger en voorbeeld de H.P.Pio heeft dit op heldhaf-tige wijze in zijn leven waar gemaakt en daardoor heeft hij zich geheiligd. Hij vraagt ons om hem na te volgen. We zullen hem nooit evenaren maar laten we oprecht proberen, door in ons doen en laten, dicht bij hem te komen, hem te volgen in ons dagelijks leven. Met zijn hulp en steun mogen we hopen en geloven dat hij ons niet in de kou zal laten staan. Daarom vragen en bidden wij: “Heilige Pater Pio, help ons en zegen ons. Maak van ons een goed Christen” En helpen, dat doet hij zeker. Als Pater Pio je vast heeft, laat hij je nooit los, op één voorwaarde dat wij hem niet loslaten.  Dank u, P. Pio !

 

14) VERSLAG EN FOTOREPORTAGE 18 AUGUSTUS 2016

De H.P.Pio-dag was weer super!

 

Sinds een paar maanden hangt de grote spandoek van de .P.Piodag aan de ingang van de grot. Niemand kan er naast kijken en de honderden mensen die naar de Mariagrot komen, kijken spontaan naar omhoog, naar de uitnodigende Pater Pio. Als het maar goed weer is! En dat was het. Een schitterende dag.

Reeds vroeg in de morgen gaat de eerste werkploeg van start: brooddozen vul-len en de tafels dekken. Goed georganiseerd zitten ze achter de lange tafel op een rij.  Ieder heeft zijn taak, net als aan de lopende band: broodjes opensnij-den, broodjes smeren, met kaas of ham beleggen, enz. Dit jaar komt er nog een verrassing bij: een bakje lekkere zoete rijstpap. Blijkbaar is dit in de smaak gevallen, want niemand heeft het laten staan.

Intussen komen de P.Piovrienden binnen. De twee autobussen van uit Ieper met P. Boni op kop, krijgen al rap gezelschap van de volle Verhoevenbus die doorheen gans de Noorder Kempen een toer maakt om mensen op te halen. De klok roept de Bisschop en concelebranten naar de sacristie om zich klaar te maken voor de viering. In Processie gaan we, met het kruis voorop, naar de Mariagrot waar een massa Piovrienden ons opwacht. Alle plaatsen zijn bezet. Dit betekent 850/900 aanwezigen. De zang wordt begeleid door Luk Dockx en zijn lieve echtgenote slaat de maat.  Het is stil wanneer Mgr. Paul Van den Berghe het kruisteken maakt. De viering verloopt schoon en sereen, iedereen luistert aandachtig naar de doorleefde preek van de bisschop. Het rinkelen van de bel bij de consecratie nodigt uit tot stilte, eerbied en godsvrucht. Vol geloof en vreugde bidden we samen het “Onze Vader” en bij de vrede wens geven  zien we niet anders dan blije gezichten. Tijdens de Kommunie zingt Ilse met haar heldere stem een paar mooie kommunieliederen. De viering wordt beëindigd met een dankend applaus.

Iedereen krijgt zijn brooddoos en mag aanschuiven. Op elke plaats staat de reeds gekende P.Pio-mok. Een mooie herinnering aan deze dag. De vrije invulling tot 15.00 u. wordt zeer goed benut. De geleide kruisweg en de rozenkrans, geleid door Etienne en P. Boni worden goed gevolgd  door   ongeveer 100/150 p. elk. Tussen 13 en 15 uur wordt het Allerheiligste uitgesteld in de kerk, waar mensen in stilte blijven bidden. De twee biechtvaders, P.Gerard en Jan, blijven druk bezig tot even voor drie, de afscheidsviering. Het winkeltje met enkel klein attributen over P.Pio trekt heel veel  nieuwsgierigen die dan verder in de “Boerenschuur” de video volgen over het leven van P.Pio. Kortom voor elk wat wils. De variëteit van aanbod maakt van deze dag, samen met de vieringen, een superdag.

Om drie uur sluiten we met een passend afscheid. Weerom zijn alle plaatsen bezet om deze dag op waardige wijze af te sluiten. Een hele karrevracht bloemen staat klaar voor de slothulde. Het duurt bijna een uur eer de laatste zijn bloempje offert bij het beeld van P. Pio., even zijn handen  vast houdt en daarna de relikwie vereert.  We sluiten deze heerlijke dag met een gezellig bakje koffie en de onafscheidelijke appelflap.

Om af te sluiten, onze hartelijke dank aan Mgr. Paul van den Berghe en de vier concelebranten,  Jan Verheyen, pastoor van Lier, P.Boni, pastoor in Ieper, P Gerard Professor van Hebreeuws en P.Luk, kapelaan,  die samen in de viering voorgingen. Dank aan jullie voor deze  mooi zinvolle viering. Spijtig dat E.H Bart Rombouts, Pastoor van Hoogstraten en P. Klaas Blijlevens onverwacht  werden verhinderd. Dank zij dit onvergetelijk samenzijn en samen vieren met zoveel P.Piovrienden is deze dag een dag geworden om nooit te vergeten.          

P.   Luk.

                             Tot volgend jaar: Donderdag 17 augustus 2017.

 
FOTOREPORTAGE
   
         
   
         
   
         
   
         
         
   
         
   
         
   
         
   
         
Er volgen later nog foto's !